Het was een beetje vreemd, gisteren, om een verjaardag te vieren zonder verjaardagsontbijttafel met warme broodjes, vers (af-)gebakken croissantjes, en kadootjes. En het was nog wel Eva's 18e verjaardag... Maar daarentegen hadden we een heel gezellige avondmaaltijd, met Chris als nieuwkomer in de groep. Aangezien Chris een deel van de tijd in Karlstad woont (het andere deel van de tijd in de buurt van luchthaven Gardermoen (Oslo), waar hij werkt), was Eva de afgelopen twee weken hoofdzakelijk in Karlstad te vinden.
De keukentafel vol tapas, en de woonkamervloer vol versnipperd kadopapier (Asso vooral neemt bij dit soort gelegenheden zijn rol als papierversnipperaar zeer serieus, Gaia is tevreden met een klein stukje), hoewel je als je 18 bent in Zweden nog geen Prosecco mag bestellen, hadden we voor de thuissituatie maar even een uitzondering gemaakt. En dat ik de glazen kan met espresso voor de tiramisu in de gootsteen stuk had laten vallen, de avond ervoor, heeft niet mogen verhinderen dat de tiramisu met de 2e lading espresso heel goed gelukt was, dit keer de mascarpone niet vergeten - we hadden zelfs nog 18 kaarsjes gevonden en ja, die zijn zónder smokkelen in één keer uitgeblazen.
Ja, 18 jaar worden is in Zweden een relatief neutraal gebeuren. Je bent officieel verantwoordelijk voor je eigen zaken, dus ik kreeg meteen ´s ochtends al een mailtje van school, dat ik niet meer geregistreerd ben als verantwoordelijke ouder. En verder komt de studiesteun maandelijks niet meer op mijn maar op Eva´s bankrekening. Veel handiger, scheelt mij weer een overboeking iedere maand. En in supermarkten mag je bier kopen. Dan gaat het om licht bier, max 3,5 %. Voor het sterkere spul, wat bij de Systembolaget in de schappen ligt, moet je 20 zijn. Wanneer je met een groepje daar binnen gaat, telt de leeftijd van de jongste, en er wordt behoorlijk systematisch gecontroleerd. Verder hoorden we gisteren dat je van de Zweedse Kerk pas op je 23e mag trouwen. Daar keken we wel even van op, is dat in Nederland niet bij 16 jaar voor meisjes, en 18 voor jongens, of is dat inmiddels verouderde informatie? Ooit lag die grens in elk geval bij 14 jaar. Heftig!
Richard's bijdrage aan de verjaardag bestond grotendeels uit sms-jes. Dat hij geland was in Moskou (met Aeroflot - goed dat ik ´s ochtends niet op de reislijst had gekeken, de sketch van Najib Amhali zou me toch lichtelijk ongerust hebben gemaakt :) ), dat hij in het beroemde Moskouse Conservatorium was. En Poetin in de zaal...
zondag 10 november 2013
vrijdag 8 november 2013
Zwarte wolf?
Vannacht hadden we een graadje vorst. Dat betekende nu eens geen bewolking met of zonder regen, maar een uitnodigend heldere hemel toen ik zat te ontbijten. Even later zette ik koers richting winkel, waar ik (bij uitzondering op een eigenlijk ''vrije'' dag) een afspraak met een vertegenwoordigster had. Helaas was ik de wijk nog niet uit of het begon te betrekken en te motregenen, dus ik stelde de lange route door het bos en via de sportvelden maar uit tot later en nam een afzwaaier over de leemweg die aan de andere kant van het spoor alleen de bosrand neemt en vervolgens vlak bij de winkel weer terug het dorp in gaat.
Terwijl ik een beetje liep na te denken over hoe ik precies twee jaar geleden in grote haast wat spullen in een tas gooide en trein-en vliegtickets boekte en printte omdat het met mijn vader opeens héél erg slecht ging en ik niet wist of ik nog op tijd zou komen, hoorde ik iets, even links van mij, tussen de bomen. Riep de hondjes bij me, omdat ik het niet nodig vind dat ze een paar nietsvemoedende reeën de stuipen op het lijf jagen, en schrok me vervolgens zelf haast een hartverzakking toen ik iets groots en zwarts in gestrekte draf, een meter of vijftien naast de weg, een wildspoor zag volgen...
Ik schreef laatst al over de wolven in Värmland, en dat ze vlakbij de bewoonde wereld gezien worden. En vrij recent op een avond tegen tien uur, zetten de hondjes het op een vervaarlijk soort grommen wat ik nog nooit van ze had gehoord, terwijl ik niets zag dan twee lichtjes aan de andere kant van weg 63. Toen voelde ik werkelijk de haren op mijn rug overeind komen, nog nooit zo'n eng gevoel in mijn maag en ingewanden gehad...
Dit keer geen gegrom, maar Gaia voelde me schrikken, en schóót naar voren - als ze los had gelopen was ze regelrecht naar huis of winkel gesprint. Samen met Asso keek ik nog eens goed, zag dat er iemand achteraan kwam joggen, en herkende toen de hond... die woont vlakbij de winkel met zijn baasje op een flatje, en we komen ze regelmatig tegen als ik in de buurt van de Stationsgatan kom. Hij is dan, en werd ook nu meteen, aangelijnd. Wat word je onbewust dan toch beïnvloed door de verhalen die je hoort - ik bent echt niet bang aangelegd, ben ook niet heel erg bijgelovig, maar had uiteraard al wel, tijdens eerdere eenzame zwerftochten met Asso en Gaia door bos en veld, me lopen afvragen wát te doen als ik écht een keer een wolf zou tegenkomen. En wat de wolf zou doen. Nooit een echt antwoord bedacht, dus vandaag een mooie aanleiding om dat toch maar eens uit te werken - zou mijn vader gezegd hebben!
Even later bij een grote mok hete thee in het keukentje zitten uitbibberen en opdrogen...
Terwijl ik een beetje liep na te denken over hoe ik precies twee jaar geleden in grote haast wat spullen in een tas gooide en trein-en vliegtickets boekte en printte omdat het met mijn vader opeens héél erg slecht ging en ik niet wist of ik nog op tijd zou komen, hoorde ik iets, even links van mij, tussen de bomen. Riep de hondjes bij me, omdat ik het niet nodig vind dat ze een paar nietsvemoedende reeën de stuipen op het lijf jagen, en schrok me vervolgens zelf haast een hartverzakking toen ik iets groots en zwarts in gestrekte draf, een meter of vijftien naast de weg, een wildspoor zag volgen...
Ik schreef laatst al over de wolven in Värmland, en dat ze vlakbij de bewoonde wereld gezien worden. En vrij recent op een avond tegen tien uur, zetten de hondjes het op een vervaarlijk soort grommen wat ik nog nooit van ze had gehoord, terwijl ik niets zag dan twee lichtjes aan de andere kant van weg 63. Toen voelde ik werkelijk de haren op mijn rug overeind komen, nog nooit zo'n eng gevoel in mijn maag en ingewanden gehad...
Dit keer geen gegrom, maar Gaia voelde me schrikken, en schóót naar voren - als ze los had gelopen was ze regelrecht naar huis of winkel gesprint. Samen met Asso keek ik nog eens goed, zag dat er iemand achteraan kwam joggen, en herkende toen de hond... die woont vlakbij de winkel met zijn baasje op een flatje, en we komen ze regelmatig tegen als ik in de buurt van de Stationsgatan kom. Hij is dan, en werd ook nu meteen, aangelijnd. Wat word je onbewust dan toch beïnvloed door de verhalen die je hoort - ik bent echt niet bang aangelegd, ben ook niet heel erg bijgelovig, maar had uiteraard al wel, tijdens eerdere eenzame zwerftochten met Asso en Gaia door bos en veld, me lopen afvragen wát te doen als ik écht een keer een wolf zou tegenkomen. En wat de wolf zou doen. Nooit een echt antwoord bedacht, dus vandaag een mooie aanleiding om dat toch maar eens uit te werken - zou mijn vader gezegd hebben!
Even later bij een grote mok hete thee in het keukentje zitten uitbibberen en opdrogen...
donderdag 7 november 2013
Mathilda
Mathilda verdient een eigen stukje.
Nee, geen storm, alfabetisch gezien klopt dat ook niet, dus dat hadden jullie kunnen weten!
Mathilda is een leerlinge uit het 7e leerjaar, brugklasleeftijd zeg maar. In de eerste week van de zomervakantie kwam ze de winkel binnen om te vragen of ik een zomerbaantje voor haar had. Helaas is het slappe tijd tijdens de zomer, dus ik kon haar niet helpen. De volgende dag kwam ze weer binnen: of ze na de zomer ''prao'' bij me mocht doen. Vraag me niet wat prao betekent, maar het komt eropneer, dat alle leerlingen in het 7e, 8e en 9e leerjaar van de grundskola, de basisschool, een snuffelstage op een werkplek moeten lopen, en die het liefst ook zelf regelen.
Voor haar betekent dat nu elke donderdagmiddag een kleine anderhalf uur bij NeNNis. We doen van alles, en ze vindt alles prima om te doen:
- een goede uitverkoopprijs verzinnen en op de wikkels van de garens schrijven die ik kwijt wil
- een etalage leeghalen en nieuw maken
- leren hoe je een klant netjes helpt bij de kassa
- lege doosjes inpakken voor een herfstetalage
- prijsjes plakken op kaarsen en zeep
- kijken of de binnengekomen bestelling compleet en heel is
- plaats maken in de kasten, en vervolgens nieuwe garens netjes op kleurnummer ordenen en in de kasten leggen
- nadenken over de reden waarom ik opeens een koopjesaanbieding van garens kreeg, recht uit Engeland zei de brief, met een email-adres dat ik niet ken. En over wat je in zo'n geval doet.
Een paar weken geleden kwam ze opeens, samen met haar moeder, op een zaterdagochtend binnen: of er iets was waar ze mee kon helpen. Ja hoor, in de herfst en winter altijd. Haar moeder wilde heel zeker weten of ze me niet in de weg zat. Nee hoor. Dat was de keer dat we samen een nieuwe kast in elkaar hebben gezet.
Ik vroeg haar die zaterdag of ze het echt zo leuk vindt in mijn winkel. Jaha. En of ze zich thuis verveelt. Jaha. Maar wat doe je dan thuis het hele weekend? Computerspelletjes spelen? Neehee, daar vindt ze niet veel aan. Films kijken dan? Nee, daar houdt ze ook niet zo van. Ze houdt wel van voetbaltraining, maar dat is maar even en het weekend is lang. Ze wil later ook een eigen bedrijfje, zei ze. Maar wiskunde en rekenen vind ze wel erg moeilijk.
Binnenkort gaan we dingen verplaatsen in het magazijn, het is er nu een beetje een rommeltje geworden, en ik moet er nog even niet aan denken rond de jaarwisseling een inventaris te moeten maken...
Nee, geen storm, alfabetisch gezien klopt dat ook niet, dus dat hadden jullie kunnen weten!
Mathilda is een leerlinge uit het 7e leerjaar, brugklasleeftijd zeg maar. In de eerste week van de zomervakantie kwam ze de winkel binnen om te vragen of ik een zomerbaantje voor haar had. Helaas is het slappe tijd tijdens de zomer, dus ik kon haar niet helpen. De volgende dag kwam ze weer binnen: of ze na de zomer ''prao'' bij me mocht doen. Vraag me niet wat prao betekent, maar het komt eropneer, dat alle leerlingen in het 7e, 8e en 9e leerjaar van de grundskola, de basisschool, een snuffelstage op een werkplek moeten lopen, en die het liefst ook zelf regelen.
Voor haar betekent dat nu elke donderdagmiddag een kleine anderhalf uur bij NeNNis. We doen van alles, en ze vindt alles prima om te doen:
- een goede uitverkoopprijs verzinnen en op de wikkels van de garens schrijven die ik kwijt wil
- een etalage leeghalen en nieuw maken
- leren hoe je een klant netjes helpt bij de kassa
- lege doosjes inpakken voor een herfstetalage
- prijsjes plakken op kaarsen en zeep
- kijken of de binnengekomen bestelling compleet en heel is
- plaats maken in de kasten, en vervolgens nieuwe garens netjes op kleurnummer ordenen en in de kasten leggen
- nadenken over de reden waarom ik opeens een koopjesaanbieding van garens kreeg, recht uit Engeland zei de brief, met een email-adres dat ik niet ken. En over wat je in zo'n geval doet.
Een paar weken geleden kwam ze opeens, samen met haar moeder, op een zaterdagochtend binnen: of er iets was waar ze mee kon helpen. Ja hoor, in de herfst en winter altijd. Haar moeder wilde heel zeker weten of ze me niet in de weg zat. Nee hoor. Dat was de keer dat we samen een nieuwe kast in elkaar hebben gezet.
Ik vroeg haar die zaterdag of ze het echt zo leuk vindt in mijn winkel. Jaha. En of ze zich thuis verveelt. Jaha. Maar wat doe je dan thuis het hele weekend? Computerspelletjes spelen? Neehee, daar vindt ze niet veel aan. Films kijken dan? Nee, daar houdt ze ook niet zo van. Ze houdt wel van voetbaltraining, maar dat is maar even en het weekend is lang. Ze wil later ook een eigen bedrijfje, zei ze. Maar wiskunde en rekenen vind ze wel erg moeilijk.
Binnenkort gaan we dingen verplaatsen in het magazijn, het is er nu een beetje een rommeltje geworden, en ik moet er nog even niet aan denken rond de jaarwisseling een inventaris te moeten maken...
woensdag 6 november 2013
Daad bij het woord voegen
Dat vind ik nu een mooie uitdrukking, en dat het in de praktijk nog bestaat blijkt vandaag maar weer: het zal vanochtend misschien kwart over negen geweest zijn, toen Asso enorm tekeer ging. Niemand aan de bel, geen kat in de tuin, dus ik dacht dat hij tegen het door de straat rijdende postautootje aan het "schelden" was. Dus snel schoenen aan, en naar buiten om te kijken of er wat leuks bij de post was. Ik hoorde toen iets achter het huis, en zag een bekend autootje met aanhanger staan: Jan was al lekker aan het spitten, en had in die paar minuten bijna het hele onkruiddoek onder het voormalig labyrint uitgehaald. Hij had vanmiddag nog een klusje een paar straten verderop, dus hij was maar vast begonnen...
Dat was toch maandagmiddag, dat ze waren komen kijken? Heerlijk, dat er van dat soort mensen bestaan.
Op een gegeven moment ging de bel: Jan aan de deur: Er loopt een slang door de tuin, naar het huis, wat moet ik daarmee doen? Ik dacht meteen aan de adder die we tegenkwamen toen we een keer wilden zien wat er eigenlijk op die bult onder dat groene zeil onder de grote boom in die uithoek van de tuin lag. Dus ik reageerde meteen : "vermoorden als je hem te pakken krijgt". Waarop Jan me een beetje wazig aankeek... Wat bleek? Onder het voormalig labyrint had hij een doodgewone tuinslang gevonden, vrij ondiep, en vroeg zich af of dat naar een ons (on-)bekend tappunt liep, en of hij die moest weghalen of omleiden... Als het even kan omleiden dus, anders spitten we er geheid een keer doorheen. Nog een geluk dat hij hem niet stukgefreesd heeft! Dan zouden we komende zomer een mooi moerasje krijgen daar!
En er was trouwens ook nog wat leuks bij de post: Eva's schoolfoto's en klassefoto van dit jaar. De klassefoto is meesterlijk, maar ik zal toch eerst even toestemming vragen aan haar, voor publicatie.
Een ander punt is nu die adder. Zou die er nog zitten?
Dat was toch maandagmiddag, dat ze waren komen kijken? Heerlijk, dat er van dat soort mensen bestaan.
Op een gegeven moment ging de bel: Jan aan de deur: Er loopt een slang door de tuin, naar het huis, wat moet ik daarmee doen? Ik dacht meteen aan de adder die we tegenkwamen toen we een keer wilden zien wat er eigenlijk op die bult onder dat groene zeil onder de grote boom in die uithoek van de tuin lag. Dus ik reageerde meteen : "vermoorden als je hem te pakken krijgt". Waarop Jan me een beetje wazig aankeek... Wat bleek? Onder het voormalig labyrint had hij een doodgewone tuinslang gevonden, vrij ondiep, en vroeg zich af of dat naar een ons (on-)bekend tappunt liep, en of hij die moest weghalen of omleiden... Als het even kan omleiden dus, anders spitten we er geheid een keer doorheen. Nog een geluk dat hij hem niet stukgefreesd heeft! Dan zouden we komende zomer een mooi moerasje krijgen daar!
En er was trouwens ook nog wat leuks bij de post: Eva's schoolfoto's en klassefoto van dit jaar. De klassefoto is meesterlijk, maar ik zal toch eerst even toestemming vragen aan haar, voor publicatie.
Een ander punt is nu die adder. Zou die er nog zitten?
maandag 4 november 2013
Nog meer emi-immi-granten...
Hoe noemen wij Nederlanders de andere Nederlanders eigenlijk in Zweden? In onze ogen zijn het mede-emigranten, die naar Zweden zijn verhuisd. Maar hier zijn we immigranten. En opeens helpen we elkaar een handje, om het hoofd boven water te houden, en om nog een paar andere Zweedse dromen te verwezenlijken.
Om kort te gaan: binnenkort gaan hier twee mede-Nederlandse-Zweden aan de slag. Hoe dat zo gekomen is?
Nou, de eerste Nederlander kwam ik tegen toen ik net de winkel had overgenomen, en met de kassa naar de kassa-meneer was gereden omdat allerlei gegevens moesten worden aangepast. Die meneer vertelde mij, dat hij een Nederlandse buurman had die alles kan. Vervolgens dook die Nederlandse buurman op, en maakten we een afspraak dat hij hier een keer zou komen kijken naar verrotte ramen, stopcontacten die het niet doen (begint in deze tijd van het jaar weer hinderlijk te worden) en dergelijke. Die Nederlandse buurman bleek na het maken van een offerte uiteindelijk steeds geen tijd te hebben, en stuurde een kennis op ons af, ook een Nederlander, die dezelfde offerte gaat aanhouden, en nog deze maand aan de slag gaat.
En van de tweede Nederlander kwam de vrouw vorige week in de winkel om te vragen of ik een een bepaald patroon van een kleine Noorse wolfabrikant kon opsporen en bestellen. Opsporen is gelukt, bestellen deed ze uiteindelijk zelf via een webwinkel, dat kan ik (nog) niet, daar. Maar goed, dan ga je natuurlijk even staan kletsen, en ze bleek bijna om de hoek te wonen (S. Rådom, 20 minuten max met de auto), en met haar man samen privé-tuinen te onderhouden. Dat klonk mij als muziek in de oren, en nadat ik haar vertelde wat ik eigenlijk met onze moestuin (plus basketbalstukje voor Yuri) wil, en hoe het er nu bij ligt, concludeerde ze: dat klinkt als frezen. Dus vanmiddag zijn ze even komen kijken. Dat betekent dat nog voor de winter twee zieke appelbomen gerooid worden, een stomme haag eruit gaat, de oude plantbedden die door de vorige bewoners verprutst zijn afgevoerd worden, alsmede een berg skräp, rotzooi dus, die in een hoek van de tuin ligt. En dan wordt er flink gefreesd, gaat er verteerde paardenmest door het moestuingedeelte, en kan ik komend voorjaar dus zodra de vorst uit de grond is, aan de wederopbouw beginnen. Eindelijk!!! Het was gewoon teveel te zwaar werk voor een stel muzikanten, heerlijk om dat te kunnen uitbesteden!
Ik heb dat allemaal in een sms naar Richard gestuurd, dus die heb ik ook meteen weer even aan de telefoon gehad! Op zijn logeeradres ging trouwens vanmiddag de koolmonoxidemeter af. Ja, die moet je even buiten leggen, dat die doet raar... Toch even een andere koolmonoxidemeter in de woonkamer gelegd, en waarempel, die ging na een uur óók af... Zou er met de kachel misschien iets niet in orde zijn???
Om kort te gaan: binnenkort gaan hier twee mede-Nederlandse-Zweden aan de slag. Hoe dat zo gekomen is?
Nou, de eerste Nederlander kwam ik tegen toen ik net de winkel had overgenomen, en met de kassa naar de kassa-meneer was gereden omdat allerlei gegevens moesten worden aangepast. Die meneer vertelde mij, dat hij een Nederlandse buurman had die alles kan. Vervolgens dook die Nederlandse buurman op, en maakten we een afspraak dat hij hier een keer zou komen kijken naar verrotte ramen, stopcontacten die het niet doen (begint in deze tijd van het jaar weer hinderlijk te worden) en dergelijke. Die Nederlandse buurman bleek na het maken van een offerte uiteindelijk steeds geen tijd te hebben, en stuurde een kennis op ons af, ook een Nederlander, die dezelfde offerte gaat aanhouden, en nog deze maand aan de slag gaat.
En van de tweede Nederlander kwam de vrouw vorige week in de winkel om te vragen of ik een een bepaald patroon van een kleine Noorse wolfabrikant kon opsporen en bestellen. Opsporen is gelukt, bestellen deed ze uiteindelijk zelf via een webwinkel, dat kan ik (nog) niet, daar. Maar goed, dan ga je natuurlijk even staan kletsen, en ze bleek bijna om de hoek te wonen (S. Rådom, 20 minuten max met de auto), en met haar man samen privé-tuinen te onderhouden. Dat klonk mij als muziek in de oren, en nadat ik haar vertelde wat ik eigenlijk met onze moestuin (plus basketbalstukje voor Yuri) wil, en hoe het er nu bij ligt, concludeerde ze: dat klinkt als frezen. Dus vanmiddag zijn ze even komen kijken. Dat betekent dat nog voor de winter twee zieke appelbomen gerooid worden, een stomme haag eruit gaat, de oude plantbedden die door de vorige bewoners verprutst zijn afgevoerd worden, alsmede een berg skräp, rotzooi dus, die in een hoek van de tuin ligt. En dan wordt er flink gefreesd, gaat er verteerde paardenmest door het moestuingedeelte, en kan ik komend voorjaar dus zodra de vorst uit de grond is, aan de wederopbouw beginnen. Eindelijk!!! Het was gewoon teveel te zwaar werk voor een stel muzikanten, heerlijk om dat te kunnen uitbesteden!
Ik heb dat allemaal in een sms naar Richard gestuurd, dus die heb ik ook meteen weer even aan de telefoon gehad! Op zijn logeeradres ging trouwens vanmiddag de koolmonoxidemeter af. Ja, die moet je even buiten leggen, dat die doet raar... Toch even een andere koolmonoxidemeter in de woonkamer gelegd, en waarempel, die ging na een uur óók af... Zou er met de kachel misschien iets niet in orde zijn???
zondag 3 november 2013
Dubbel jubileum!!
Lieve mensen, ik hoop dat jullie dit allemaal op tijd lezen, want vanmiddag is het jubileumconcert van het Koninklijk Concertgebouw Orkest live op televisie. 125 Jaar is toch een hele leeftijd. Dat vonden ze bij het KCO ook, vandaar de wereldtournee, die alles bij elkaar zo'n twee jaar in beslag neemt. En Richard pikt daar nu dus een deel van mee. Het is alweer een week geleden dat hij voor repetities naar Amsterdam vertrok, en na een aantal concerten daar gaat de grote reis verder. Ik houd jullie op de hoogte. Het KCO heeft vast een blog of zo met reisverslagen, ik zal het binnenkort eens opzoeken.
Dat er in de novembermaand een grote tournee is, hebben we heel wat jaren meegemaakt, toen Richard er nog een vaste aanstelling had. Heel sneu voor Eva, want meestal viel dat samen met haar verjaardag. Dit jaar ook weer, de 18e verjaardag notabene. Die dag vliegt het orkest van St Petersburg naar Moskou, en hebben daar dezelfde avond nog een concert. Richard mist ook zijn eigen verjaardag, we hebben al ooit eens allerlei tekeningen en verjaardagskaarten in een grote envelop gedaan en ruim op tijd naar het betreffende hotel in Japan gestuurd. Dit jaar viert hij zijn verjaardag met een concert in Sydney.
En vandaag viert hij onze 20e trouwdag dus met een concert in Amsterdam. Toch leuk, dat koning Willem Alexander en koningin Maxima op onze trouwdag komen :) ! Als Richard weer terug is, gaan we toch eindelijk maar eens een huwelijksreisje maken, dat is er nog nooit van gekomen. Nu moeten we alleen nog bepalen of dat Barcelona, Londen, Stockholm of Oslo wordt...
Dat er in de novembermaand een grote tournee is, hebben we heel wat jaren meegemaakt, toen Richard er nog een vaste aanstelling had. Heel sneu voor Eva, want meestal viel dat samen met haar verjaardag. Dit jaar ook weer, de 18e verjaardag notabene. Die dag vliegt het orkest van St Petersburg naar Moskou, en hebben daar dezelfde avond nog een concert. Richard mist ook zijn eigen verjaardag, we hebben al ooit eens allerlei tekeningen en verjaardagskaarten in een grote envelop gedaan en ruim op tijd naar het betreffende hotel in Japan gestuurd. Dit jaar viert hij zijn verjaardag met een concert in Sydney.
En vandaag viert hij onze 20e trouwdag dus met een concert in Amsterdam. Toch leuk, dat koning Willem Alexander en koningin Maxima op onze trouwdag komen :) ! Als Richard weer terug is, gaan we toch eindelijk maar eens een huwelijksreisje maken, dat is er nog nooit van gekomen. Nu moeten we alleen nog bepalen of dat Barcelona, Londen, Stockholm of Oslo wordt...
zaterdag 2 november 2013
Allerzielen - alla helgons dag
Toch vind ik het niet logisch:
Julafton is de middag/avond voor Kerst
Påskafton is de middag/avond voor Pasen
Midsommarafton is de middag/avond voor Midzomer
Dan zou je toch denken dat Halloween, anders genoemd Alla helgons afton, de middag/avond voor allerzielen is. Halloween viel op 31 oktober dit jaar, dus ik vond dat het gisteren Allerzielen was. Was dus helemaal verbaasd, dat Marina zei dat ze vandaag op het werk dubbel betaald zou worden, omdat het een zogenaamde rode dag was, alla helgons dag dus. En dan is alles dicht. (De supermarkten en de pinautomaten doen het overigens wel gewoon - per slot van rekening moet de economie blijven draaien, stel je voor, zeg!)
Maar goed... Zoals jullie weten was ik twee weken geleden naar de garenbeurs, en dus kwamen er de afgelopen week weer veel dozen wol, bijna allemaal tegelijk. Zodat ik vandaag toch maar een paar uurtjes naar mijn winkeltje trok, etalage veranderen, beetje plaats maken voor al het nieuws uit de dozen. En in alle rust stofzuigen. Deur lekker open voor de frisse lucht, kaarsje aan voor de gezelligheid, en ik was nog niet eens binnen toen er al iemand kwam: ga je open vandaag, o wat fijn, ik wil een muts met oorflappen maken. Tsja, dus toch maar geld in de kassa gedaan en een kaarsje buiten en mijn winkelbord buiten.
Het bleef niet bij die ene klant.
En inmiddels ben ik er achter dat alla helgons dag de eerste zaterdag van november is.
Dat er dus soms bijna een week zit tussen de middag daarvóór, en de dag zelf, dat vind ik nog steeds heel gek!
En is het niet zo dat Halloween altijd gewoon op 31 oktober is? Of heb ik dat ook al verkeerd begrepen?
In ieder geval ging donderdagavond om zeven uur de voordeurbel, en stonden er zes buurtkinderen op de stoep, verkleed als spookje, vampier, of gewoon in de kinderwagen als zichzelf, maar wél met een snoepzakje. Ik was blij, dat ik net wat lekkers had gehaald voor het weekend. Dat is nu op, maar gelukkig moet ik vanavond Marina nog oppikken bij het theater, om negen uur, dan kan ik van tevoren mooi even de weekboodschappen halen in mijn favoriete super-supermarkt. AH5 is er niks bij.
Is het morgen dan wel een gewone zondag?
Julafton is de middag/avond voor Kerst
Påskafton is de middag/avond voor Pasen
Midsommarafton is de middag/avond voor Midzomer
Dan zou je toch denken dat Halloween, anders genoemd Alla helgons afton, de middag/avond voor allerzielen is. Halloween viel op 31 oktober dit jaar, dus ik vond dat het gisteren Allerzielen was. Was dus helemaal verbaasd, dat Marina zei dat ze vandaag op het werk dubbel betaald zou worden, omdat het een zogenaamde rode dag was, alla helgons dag dus. En dan is alles dicht. (De supermarkten en de pinautomaten doen het overigens wel gewoon - per slot van rekening moet de economie blijven draaien, stel je voor, zeg!)
Maar goed... Zoals jullie weten was ik twee weken geleden naar de garenbeurs, en dus kwamen er de afgelopen week weer veel dozen wol, bijna allemaal tegelijk. Zodat ik vandaag toch maar een paar uurtjes naar mijn winkeltje trok, etalage veranderen, beetje plaats maken voor al het nieuws uit de dozen. En in alle rust stofzuigen. Deur lekker open voor de frisse lucht, kaarsje aan voor de gezelligheid, en ik was nog niet eens binnen toen er al iemand kwam: ga je open vandaag, o wat fijn, ik wil een muts met oorflappen maken. Tsja, dus toch maar geld in de kassa gedaan en een kaarsje buiten en mijn winkelbord buiten.
Het bleef niet bij die ene klant.
En inmiddels ben ik er achter dat alla helgons dag de eerste zaterdag van november is.
Dat er dus soms bijna een week zit tussen de middag daarvóór, en de dag zelf, dat vind ik nog steeds heel gek!
En is het niet zo dat Halloween altijd gewoon op 31 oktober is? Of heb ik dat ook al verkeerd begrepen?
In ieder geval ging donderdagavond om zeven uur de voordeurbel, en stonden er zes buurtkinderen op de stoep, verkleed als spookje, vampier, of gewoon in de kinderwagen als zichzelf, maar wél met een snoepzakje. Ik was blij, dat ik net wat lekkers had gehaald voor het weekend. Dat is nu op, maar gelukkig moet ik vanavond Marina nog oppikken bij het theater, om negen uur, dan kan ik van tevoren mooi even de weekboodschappen halen in mijn favoriete super-supermarkt. AH5 is er niks bij.
Is het morgen dan wel een gewone zondag?
Abonneren op:
Posts (Atom)