Sneeuw onder controle.

Na pakweg 72 uur ononderbroken sneeuwval, begint het leven weer wat normaler te worden. De sneeuwschuivers hebben overuren gedraaid om wegen begaanbaar te maken en te houden, tussen de middag zagen we drie van die enorme wagens bij Lilla Huset staan, ons eetcafé. Een warme maaltijd kun je bij dat werk wel gebruiken! De voorspelde 30 cm hebben we dan wel niet gekregen, maar 25 zullen het er toch al gauw zijn.

Deze foto heb ik van facebook ¨gepikt¨, het is het erf van onze Hollandse tuinman en zijn vrouw, die een paar km verderop wonen. Ik vraag me af hoe zíj het oprit begaanbaar hebben gekregen. Misschien met zo´n mooi sneeuwblazer, die sommige mensen bij ons in de wijk hebben. Zo'n ding heeft het formaat van een grasmaaier, en blaast de sneeuw meters ver weg.



Mijn excuses voor het ontbreken van eigen foto´s: de ene laptop beweert dat hij het programma om foto´s te uploaden ( up te loaden? ) niet kent (heeft het jaren gedaan, maar goed...), de andere laptop is zoveel moderner dat het kabelje niet past. En dan heb ik het over die ene simpele camera die ik kan bedienen, en over het feit dat ik een echte knurft ben op computergebied. (Het interesseert me ook niet echt, net als de mobieltjes, de meest elementaire dingen kan en weet ik nog net.)

Richard heeft geen sportschool nodig, die schepte dagelijks minstens één á twee uur sneeuw, om in ieder geval van de voordeur bij de auto en de schuur te kunnen komen. Sinds hij een keer in de stad geparkeerd stond, en bijna niet meer weg kon komen omdat er een sneeuwschuiver langs was gereden en naast de auto een wal van sneeuw had achtergelaten, ligt er in de achterbak een goedkope schep.

Asso vindt het hélemaal geweldig, die duikt steeds dieper in de sneeuw, en begint te ploegen, alsof hij een gang naar een konijnenhol aan het volgen is. Gaia vindt het ook wel leuk, maar ze snapt niet waar ze nu moet plassen. Ze heeft zo haar vaste plasplaatsen, langs de verschillende wandelroutes, alleen zijn die nu voor het merendeel onbereikbaar door de soms bijna manshoge sneeuwbergen. Dus vandaag stond ze een uurtje na het ochtendommetje alweer bij de voordeur te wachten - hoge nood!

Marina gaat gewoon op de fiets naar Ingesund - af en toe een stukje lopen - lang leve de mountainbike. Ja, dat is ook nog zoiets: vorig jaar vroor het langdurig, zodat het meer tussen Ingesund en het centrum van Arvika dicht vroor, en er paden waren over het meer, zodat men de kortste weg kon nemen op de schaatsen. Of de fiets, echt waar, de fiets. Dat is dan een kwestie van extra goede sokken, en dubbele wanten.

(Geen) 30 cm sneeuw!

Nadat de temperatuur gisterochtend tot -17 graden was gedaald, en het hele meer ineens weer met een laagje ijs was bedekt, steeg de temperatuur weer geleidelijk, gedurende de dag, en tegen de avond begon het te sneeuwen.
Het sneeuwt nu nog.
En het blijft de hele dag sneeuwen.
Morgen ook.

Dat was niet de voorspelling.

Het zou alleen maar koud blijven, en vervolgens zou het met ingang van donderdagavond drie hele etmalen lang gaan sneeuwen, dat zou minimaal 30 cm moeten opleveren. Dat zeiden ze gisteren op het weerbericht. Een paar dagen later zouden we dan weer regen en dooi krijgen.

Maar dat is allemaal ingetrokken, we krijgen nu een gedeelte van de sneeuw, en het wordt rond het weekend weer kouder.

Dat vind ik wel prima. Ik houd erg van sneeuw, maar zóveel tegelijk is ook weer wat overdreven.

Die sneeuw van vandaag plakt trouwens wel erg aan de hondenpootjes, dus het potje met pootjeszalf komt weer vooraan op de plank. Arme Gaia, die wil al steeds alle handcreme en aftershave etc. van ons aflikken, nu krijgt ze van die ¨rommel¨ op haar eigen pootjes... Dus moeten we haar als laatste insmeren, terwijl ze de riem al om heeft, en daarna meteen buitenzetten. Tegen de tijd dat we weer thuis zijn is het ergste er dan al wel weer af.

En toen werd het winter.

De weersverwachting kwam uit, het begon licht te vriezen, daarna een beetje te sneeuwen, toen werd het gisteren geleidelijk aan nog wat kouder, vannacht kwam er een paar cm sneeuw bij, en vandaag was het prachtig weer, we hebben heerlijke zonnige wandelingen gemaakt met de honden, terwijl het kwik (lees, de temperatuur op de digitale buitenthermometer) langzaam maar zeker bleef zakken. Het is nu tegen acht uur in de avond, de thermometer geeft -13.1 aan. Dat wordt nog wat minder de komende uren, zodat Marina met medeneming van schaatsen en skis naar Arvika is teruggereisd. (Ze had geluk dat het orkest precies vanmiddag nieuwsjaarsconcert vlakbij Arvika moest spelen, dus Richard reed er zelf heen, Marina kon met haar hele hebben en houden meerijden. Dus ook de bekende grote studententas met kleding, levensmiddelen, én de saxofoon. En het breiwerk.)

Inmiddels zijn ook mijn schaatsen op de vliering gevonden, ik ben erg benieuwd hoe lang het duurt voor we bij de sportvelden op het baantje kunnen. Ik neem toch aan dat dat bij déze verwachtingen wel ondergespoten gaat worden:

http://www.smhi.se/vadret/vadret-i-sverige/land/hourByHourTable.do;smhi_ppsessionid=iObIvlT6OXCVqgisvGdYGwtG?starttime=&endtime=2014-01-13%2023%3A00%3A00&geonameid=2691510

Dat we zon en sneeuw hadden was ook goed te merken aan het moment waarop het vanmiddag donker werd. Een paar dagen geleden was het om vier uur echt stikdonker (heel Molkom had al de kerstverlichting opgeruimd en de gewone gordijnen weer opgehangen), maar vandaag zorgde de sneeuw voor wat weerschijn van straatlantaarns, maan en sterren, en terwijl het al tegen vijven was, was de lucht nog niet eens helemaal duister. Vandaag hebben we eindelijk toch ook maar hier thuis de kerstversiering opgeruimd. Alleen de boom met lichtjes staat nog in de kamer. We hebben dan een tijdje geleden wel de elctricien hier gehad, en alle stopcontacten doen het nu, maar we hebben nog steeds geen lampen gekocht... Dus al voor de derde keer vrij beroerd licht in huis, deze tijd van het jaar. Oóit komt het goed, blijkbaar staan dit soort dingen niet écht hóóg op ons prioriteitenlijstje... Dus de boom mag nog even voor licht en gezelligheid zorgen!

Concert op Ingesund en fietsen in Kopenhagen

Een tijdje geleden hebben er een aantal pianisten en violisten van Marina´s opleiding meegedaan aan een project, waar uiteindelijk een bekend violist (Magnus Ericsson) met de pianostudenten een concert zou geven. Elke pianostudent zou een deel met hem spelen, nadat die student het ingestudeerd had met één van zijn vioolstudenten. Hij was concertmeester in de Oslo Philharmonic, speelt concerten in en buiten Zweden, en geeft les op Ingesund, waar Marina (nu nog) studeert.

De verschillende onderdelen komen zo successievelijk op YouTube terecht, en dit is de toegift:

 https://www.youtube.com/watch?v=JmAzq2Tp5pw

Inmiddels is Marina trouwens weer terug uit Kopenhagen, waar men woensdag erg enthousiast was over haar spel op het toelatingsexamen, en ze de één na hoogste score haalde. Gisteren volgde dan nog het theorie-examen, en nu worden we geacht tot april te wachten op de definitieve uitslag... Ze heeft dus een paar dagen in Kopenhagen doorgebracht, waar het jammer genoeg bijna alleen maar regende of motregende. Wel slim, gisteren, om een fiets te huren, want de stad bleek toch groter dan ze dacht. En geloof het of niet, nog meer fietsers dan in Amsterdam, en meer ruimte op de fietspaden, compleet met voorsorteervakken. Voor de fietsers, die desondanks min of meer in file fietsen, aldus Marina.

Mathilda, deel 2

Tsja, en toen was het gisteren voor Mathilda de laatste keer dat ze stage kwam volgen. Na de gebruikelijke lange Zweedse Kerstvakantie zat ik me net af te vragen of ze nog zou komen. In december was ze spontaan met de ¨koopzondag¨ komen helpen, maar daarna had ik haar niet meer gezien. Logisch, de scholen zijn dan zo druk met alle vieringen en leerling-besprekingen.

Dus we hebben gisteren een etalage veranderd, en daarna was ze heel sip. Voor het tweede semester moest ze een andere plek zoeken, maar in het 8e leerjaar is het de bedoeling dat de leerlingen een hele week ergens stage lopen. En of ze dan weer ¨gewoon¨  bij mij mocht komen. Blijkbaar heeft ze het erg naar haar zin gehad - ik voelde me vereerd!

Haar vader kwam zelfs nog even binnen om te kijken wat ze zoal moest doen. En om te bedanken.
Mathilda en ik  hebben afgesproken dat ze gewoon af en toe even in de winkel langs komt om bij te kletsen.

Midden in de winternacht...

Midden in de winternacht...
...ging de hemel open
...en ging het weer eens regenen.
En op de weerwebsite worden er steeds maar waarschuwingen geplaatst voor Värmland vanwege de hoge waterstanden in de rivieren. Ons Molkomse meer komt al bijna tot aan het pad erlangs, dat heb ik alleen gezien tijdens onze eerste lente hier, toen de enorme massa's sneeuw en ijs eind april plotseling heel snel gingen smelten.

Ondanks de paar dagen met sneeuw en ijs, begin december, is de gemiddelde temperatuur van december een héél stuk hoger dan normaal, en januari begon al niet veel beter.


Nog een paar dagen volhouden, dan wordt het dan toch werkelijk winter. Vrijdagavond gaat het vriezen, zaterdag gaat het sneeuwen, en daarna komt de temperatuur voorlopig niet meer boven de minus 5 uit. De wind draait dan naar het noordoosten, en de zon gaat schijnen... Laat de winter maar komen, wij zijn er klaar voor!

Rustige jaarwisseling.

Dat het meer in Molkom eind december niet is dichtgevroren, heeft de overbuurvrouw zolang ze hier woont nog niet meegemaakt. Ik schat dat dat een periode van minstens 25 jaar betreft. Een paar weken geleden wel, toen het een paar dagen een beetje en 's nachts flink vroor, dat leverde misschien 2 cm ijs op, maar daar is nu geen spoor meer van over. Zodoende heb ik ook nog niet naar mijn schaatsen gezocht. En ben ik op Nieuwjaarsdag zelfs compleet vergeten naar het schansspringen vanuit Garmisch-Partenkirchen te kijken. Ik kan me niet herinneren dat dat ooit eerder gebeurde...

Dankzij een smsje van Eva op 31 december heb ik wel het ándere deel van ¨mijn¨ Oud-en-Nieuw-traditie kunnen oppakken: Dinner for One. Een Engelse één-akter, die elk jaar op de Duitse en Zwitserse tv wordt uitgezonden, en waarnaar ik met mijn ouders ben begonnen te kijken toen we voor het eerst in Därligen (Zwitserland) de Kerstvakantie doorbrachten en bij de familie Bütikofer, waar we een verdieping van hun chalet hadden gehuurd, werden uitgenodigd voor Oudejaarsavond. Blijkbaar is die traditie ook tot Zweden doorgedrongen - wél met een andere cameravoering.

Geen oliebollen, appelflappen of drie-in-de-pan dit jaar, want ik was na alle extra openingstijden plus de inventarisering behoorlijk afgedraaid. Heerlijk dat Richard dan juist weer wel vrij was, en voor hapjes had gezorgd. Geen Eva, die vierde de jaarwisseling met Christoffer bij vrienden. En ook geen Marina, die vierde in Nederland bij de familie daar. Wel Yuri, en eigenlijk hebben we gedrieën de hele avond tv gekeken. Na Dinner for One een jubilerend circus, vervolgens film (The Intouchables, een absolute aanrader, want zelfs ik vond de film geweldig, terwijl ik over het algemeen helemaal niet zo van films houd...), en daarna zapten we even en kwamen in een aflevering van Columbo terecht, waardoor we Middernacht ook nog bijna misten.

Dat zegt heel wat over het vuurwerk-gehalte van Oudjaar in Molkom. Om een uur of tien, natuurlijk net toen Yuri een blokje om ging met de honden, een knal. Daarna weer grote rust, tot tegen twaalf uur. Toen brak een angstig uurtje aan voor de honden, want er wás natuurlijk wel vuurwerk. Maar niet zoveel, en ook geen ¨bommen¨. Asso heeft later die nacht nog een tijdje op de trap gezeten, lekker blaffen tegen de mensen die met de nachtbus vanuit Karlstad terug kwamen, maar over het algemeen genomen geen ongeregeldheden.
En op Nieuwjaarsdag gewoon weer bewolking en af en toe regen.

Net zoals vandaag.
Zon op: 9.02 Zon onder 15.16
Dan lijkt het, als je binnen blijft, of het de hele dag niet echt goed licht wordt.
Dus hebben we de hele dag wel kaarsen aan.
Gezellig.