Twee weken geleden dacht ik na sluitingstijd toch werkelijk, dat ik met een klein zwart mopshondje thuis zou komen...
Op een gegeven moment kwam er een jonge vrouw binnen, die bij de sieraden ging kijken. Ze zei niet veel, en haar gedrag maakte op mij een indruk van zwaar-gedrogeerd-zijn. Op mijn groet reageerde ze amper, en stond het liefst met haar rug naar me toe. Een minuut of tien later kwam iemand vragen of dat hondje buiten misschien van iemand was, want die was losgekomen. Prompt schoot ze naar buiten, en ik dacht, bevooroordeeld als ik bleek te zijn, direct aan een slimme vorm van winkeldiefstal. Dus ik er achteraan: ¨U mag uw hondje wel mee nemen in de winkel, ik heb mijn honden niet bij me vandaag.¨ Het bleek een klein zwart, absoluut overenthousiast trekkend en blaffend mopshondje te zijn, zó schattig! Maar in de winkel was het geen succes, dus die werd weer terug aan het paaltje naast de voordeur gebonden.
De vrouw was wel een uur binnen, en wist een meesterlijk overzicht van mijn kadootjesassortiment te verzamelen, echt van alles wat. Ze betaalde met een Noorse bankpas, en op mijn vraag of ze hier op vakantie was antwoordde ze, dat ze tijdelijk op bezoek is, en de mensen kadootjes wil geven als dank. Vijf minuten voor sluitingstijd vertrok ze met twee tassen vol spulletjes, en ik begon zo geleidelijk aan op te ruimen. Toen ik de vlag en de lantaarn etc binnen ging halen, zat het hondje nog naast de paal te wachten, dolgelukkig me te zien. De jonge vrouw was in geen velden of wegen meer te bekennen... Was dit een manier om een hondje met misschien wat opvoed-problemen aan iemand over te doen?
Tsja, wat nu? Wie bel je dan, op zaterdagmiddag in Molkom? Geen dierenartspraktijk open om de chip te lezen, politie komt daar natuurlijk niet voor, zeker niet vanuit Karlstad. Ik besloot om eerst verder af te sluiten, de boekhouding te doen, en dan Richard even te bellen, zodat we eventueel het hondje een paar dagen bij ons thuis konden laten logeren. Maar tien minuten later zag ik haar met het hondje aan te overkant van de straat lopen.
Een paar dagen later, tijdens het breicafé, was ze er weer, en moest het hondje weer buiten wachten. Weer een uur. Weer twee tassen met spulletjes. Dit keer was ze wat beter benaderbaar, en kon ik een praatje met haar aanknopen. Dat ik dacht dat ze haar hondje was vergeten, die zaterdag. Ze bleek vrijwel om de hoek te wonen, dus ze was eerst de boodschappen thuis gaan brengen. Het huis waar ze logeert is zo vreselijk leeg, vond ze, en ze wilde graag iets voor die mensen doen, als dank. En ze komt uit een klein dorp in Noorwegen. Vlak voor sluitingstijd kwam ze nog een keer terug om iets te kopen wat ze aanvankelijk had besloten niet te nemen.
Eén van de brei-dames wist te vertellen (zo gaat dat op een dorp...) dat ze al van vóór Kerst in Molkom is, en dat ze haar ook al bij de supermarkt had gezien, en dat ze ook daar héél veel gekocht had. En dat het arme hondje ook daar buiten in de kou zat te wachten. Nu lijkt het hondje voldoende isolerend spek te hebben, maar toch... Is dit ziekelijk gedrag? Hoe heet dat, als iemand zoveel winkelt en koopt? Maar dan gaat er toch niet zoveel overleg en beraad mee gepaard? Want ze stond over iedere aankoop heel duidelijk na te denken, dingen werden opgepakt, teruggezet, weer gepakt, vergeleken, en uiteindelijk maakte ze haar keuze. Keer op keer.
Afgelopen donderdag had ik één van de etalages veranderd, het is nu eenmaal bijna Valentijnsdag, en prompt die middag kwam ze voor de derde keer. Nu kon er zelfs een lachje af. Eigenlijk zou ik net afsluiten, dus ik heb het even aangekeken, en na een minuut of tien gevraagd of er nog iets belangrijks was, wat ze wilde hebben, want dat ik de winkel helaas moest dichtdoen. Duizend excuses, en ze legde nog snel een armbandje bij de rest van de spulletjes, betaalde, en verdween, dit keer met maar één tas, dus het hondje mocht meteen mee.
Misschien is dat niet zakelijk gehandeld, maar ik vind het een naar idee, dat ik zou profiteren van iemand die zich misschien heel erg in de problemen aan het steken is. Of juist probeert om uit de problemen te komen. Ik weet werkelijk niet wat ik ervan moet denken!
zondag 9 februari 2014
zaterdag 8 februari 2014
Sweden Rally 2014
Van afgelopen woensdag tot en met vandaag was het weer tijd voor de internationale Sweden Rally.
Die vindt elk jaar plaats in de Värmlandse bossen, in de buurt van Hagfors. Karlstad is hoofdkwartier voor de rally-rijders en de pers, én een groot deel van de toeschouwers. Bij ons in Molkom merken we er niet zo heel veel van, behalve een grotere drukte op weg 63, die van Karlstad noordwaarts gaat - ten noorden van Molkom sla je linksaf, weg 240 op, en dan is het misschien 3 kwartier rijden. Kan niet missen.
Voor mij was het het leukste om de sfeer te voelen, toen ik met onze viervoeters langs de school liep, waar de jongetjes net pauze kregen en naar de weg stoven om de naar Hagfors onderweg zijnde coureurs aan te moedigen, toe te zwaaien of uit te fluiten, afhankelijk van het ¨rugnummer¨ van de betreffende auto. En dat er werd teruggezwaaid of teruggetoeterd.
Voor de derde keer was de Fin Jari-Matti Latvala de totaal-winnaar:
Je zal maar kaartlezer zijn! Ik heb wel respect voor die teams, alles gaat om timing en reactievermogen.
vrijdag 7 februari 2014
Poetseballen in Sotji.
Toen Marina twee jaar was, had ze een klein bezempje, waarmee ze ons graag hielp vegen, binnen en buiten. Zoals vrijwel iedere tweejarige hield ze ook erg van voetbal. Dus wat gebeurde er, toen ze zowel de bal als de bezem buiten had? Ze stootte de bal met de bezem voor zich uit, de hele tuin door, en noemde het ¨poetseballen¨.
Jaren later zapten we door de verschillende wintersportprogramma's heen, en kwamen we bij curling terecht, uiteraard met het Zwitserse team, die permanent ¨putse-putse-putse¨ riepen, als het ijs voor de curlingbal (of heet dat schijf of puck, dat weet ik niet eens, o schánde!) extra glad geveegd moest worden. Uiteraard heet curling bij ons sinds die dag ¨poetseballen¨.
Daar moest ik opeens weer aan denken, toen de X-tra bijlage van de Wermlandse krant in de brievenbus lag, en een pagina-groot artikel over het Zweedse team had, dat naar Sotji gaat, naar de Olympische Winterspelen. Het trainingskamp was de laatste weken in Våxnäs, een wijk van Karlstad. Het Zweedse team was vier jaar geleden op de vierde plaats geëindigd, en sindsdien hebbben ze extra veel en extra hard getraind. Dit jaar gaan ze voor een medaille, want, zo zeggen ze, het verschil tussen brons en een vierde plaats is gigantisch.
Ze verheugen zich erg op het wonen in het Olympisch dorp: je komt er in contact met zoveel mensen uit zoveel landen, die allemaal dezelfde interesse en focus hebben, waarmee je ideeën en ervaringen kunt uitwisselen, en waarmee je samen andere wedstrijden op tv volgt. En fika eet. Ja echt, dat laatste werd genoemd in het artikel. Zo zie je maar, hoe heilig de fika (koffiepauze met op z´n minst goed belegd brood, en vaak ook koekjes of gebak - denk maar aan de kanelbulle bij Ikea) in Zweden is!
Op de vraag naar de Russische politiek werd geantwoord, dat ze misschien als privépersonen kunnen protesteren tegen mensenrechten, het anti-gay-beleid, etc, maar dat ze in eerste instantie voor de sport gaan. Voor de politieke kwesties is er de rest van het jaar ruim genoeg tijd, het wil niet zeggen dat ze daar geen mening over hebben, laat staan alles goedkeuren.
Naar ik aanneem zijn er meer teams die extra hard en extra vaak getraind hebben, dus we zullen zien hoe het gaat!
Jaren later zapten we door de verschillende wintersportprogramma's heen, en kwamen we bij curling terecht, uiteraard met het Zwitserse team, die permanent ¨putse-putse-putse¨ riepen, als het ijs voor de curlingbal (of heet dat schijf of puck, dat weet ik niet eens, o schánde!) extra glad geveegd moest worden. Uiteraard heet curling bij ons sinds die dag ¨poetseballen¨.
Daar moest ik opeens weer aan denken, toen de X-tra bijlage van de Wermlandse krant in de brievenbus lag, en een pagina-groot artikel over het Zweedse team had, dat naar Sotji gaat, naar de Olympische Winterspelen. Het trainingskamp was de laatste weken in Våxnäs, een wijk van Karlstad. Het Zweedse team was vier jaar geleden op de vierde plaats geëindigd, en sindsdien hebbben ze extra veel en extra hard getraind. Dit jaar gaan ze voor een medaille, want, zo zeggen ze, het verschil tussen brons en een vierde plaats is gigantisch.
Ze verheugen zich erg op het wonen in het Olympisch dorp: je komt er in contact met zoveel mensen uit zoveel landen, die allemaal dezelfde interesse en focus hebben, waarmee je ideeën en ervaringen kunt uitwisselen, en waarmee je samen andere wedstrijden op tv volgt. En fika eet. Ja echt, dat laatste werd genoemd in het artikel. Zo zie je maar, hoe heilig de fika (koffiepauze met op z´n minst goed belegd brood, en vaak ook koekjes of gebak - denk maar aan de kanelbulle bij Ikea) in Zweden is!
Op de vraag naar de Russische politiek werd geantwoord, dat ze misschien als privépersonen kunnen protesteren tegen mensenrechten, het anti-gay-beleid, etc, maar dat ze in eerste instantie voor de sport gaan. Voor de politieke kwesties is er de rest van het jaar ruim genoeg tijd, het wil niet zeggen dat ze daar geen mening over hebben, laat staan alles goedkeuren.
Naar ik aanneem zijn er meer teams die extra hard en extra vaak getraind hebben, dus we zullen zien hoe het gaat!
woensdag 5 februari 2014
Tóch een wolf?
Vanmorgen waren we verhoudingsgewijs vroeg op: Richard om tien voor zeven de deur uit om op het werk het ontbijt te helpen klaarzetten voor de orkestleden - leuke manier van vergaderen vóór de repetitie. Eva bofte, die kon meerijden, die hoefde niet heel stilletjes nog een half uur eerder op pad om de juiste bus naar school te halen.
Zodoende liep ik wat vroeger dan anders in het laatste restje schemering met de honden buiten, en genoot van de stilte. Gaia druk aan het snuffelen en hondesporen volgen, Asso ongebruikelijk timide aan mijn zijde. Op de besneeuwde velden zag ik in de verte iets lopen, en dacht aanvankelijk aan een vos. Maar de afstand was behoorlijk groot, en hoeveel groter dan onze honden wordt een flinke vos? Dat moest dan wel een abnormaal grote vos zijn, leek ook niet zo langgerekt als een vos, en was wel heel erg zwart, het was al nagenoeg helemaal licht, toen. Het dier liep in elk geval precies die kant op waar de honden vorige week absoluut NIET met Richard het pad in wilden, hij moest terug, van ze, dat gaven ze heel duidelijk aan.
Vanavond onder etenstijd vertelde ik het, waarop Eva meteen wist te melden dat iemand die ze kent, en vlakbij Molkom woont drie wolvenpootafdrukken in de tuin had gevonden vorige week, toen de sneeuw net gevallen was.
Ik vond het jammer, dat ik nooit een kijker of fototoestel mee kan nemen als ik met twee honden buiten loop, en zeker nu niet, nu het hier en daar spekglad is: na twee dagen dooi is het nu weer rond het vriespunt.
Wie weet was deze wel echt. Per slot van rekening is de wolf het ¨dier van Värmland¨. Dat ontstaat niet zomaar.
dinsdag 4 februari 2014
Hulptroepen.
Help! De winkel gaat goed!
Nadat ik ruim 14 maanden geleden redelijk hals-over-kop de lokale wol-en-kadootjes-winkel overnam (dankjewel lieve papa!) in de veronderstelling dat ik daar 24 uur per week rustig en ongestoord zou kunnen toeven met of zonder handwerk (grote hobby!), ben ik het assortiment aardig gaan uitbreiden. En ik ben gaan adverteren.
Dat de zomermaanden heel slecht liepen, en dat januari t/m maart ook niet geweldig waren, was me door de vorige eigenaresse wel verteld. En ik heb mijn doelstelling voor het eerste jaar heel rustig gehouden: elke dag dat de winkel open is 3 betalende klanten. Want ik had van Maud gehoord dat ze er hele dagen zat te breien en naar luisterboeken te luisteren. Daar kun je de huur niet van betalen, dus ik gokte op wat meer. En het werd meer. Veel meer.
Ten eerste waren de zomermaanden wel erg rustig, maar de omzet was niet veel minder dan daarvoor. En daarna ging het érg hard. Mijn doelstelling heb ik aardig aangepast, nu, en ik kom tot de ontdekking dat ik in de winkel ten eerste niet meer aan handwerken toekom, maar dat ik zo langzamerhand zoveel klanten heb, dat ik bijna geen tijd meer vind om vakken bij te vullen en binnenkomende leveranties te verwerken.
Maar net zo plotseling als de winkel te koop stond, komen er nu hulptroepen.
Ten eerste Lilian, die vanwege een nare bindweefselziekte al 2 1/2 jaar in de ziektewet is. Om een uitkering te kunnen behouden, moest ze voor 2 keer 2 uur per week iets zoeken om te doen, wat ze met haar aandoening aankan, en gelukkig voor mij én voor haar, kwam ze bij mij terecht. Ze heeft kassa-ervaring, kan niet breien, is ¨gewoon¨ Zweeds, en is lief en hartelijk. Terwijl ik met dozen sleep, zit zij rustig aan de tafel alle pakjes met breinaalden van prijsjes te voorzien, maakt naam-prijs-etiketten voor boven de vakken met garens, en pakt kadootjes in, terwijl ik dan weer met een andere klant op zoek ga naar het juiste patroon voor bij de wol, of omgekeerd. En ze denkt heel nuchter met me mee over op te starten projekten en kampanjes.
Ten tweede heb ik brei-hulp. Een mevrouw die héél veel breit, en haakt, en die allang klaar is voor zichzelf en de hele familie, en die al een paar maanden geleden eens binnen kwam om te vragen of ze misschien kon model-breien voor me. Het probleem was alleen, dat ze allergisch is voor wol, én dat ik haar geen uurloon kan uitbetalen. Maar vorige week kwam ze nog een keer langs, en nu zijn we er uit: Nu heb ik veel nieuwe garens in het assortiment zónder wol, dus katoen, linnen, akryl, en allerlei mixen daarvan, en nu is er dus wél veel te doen voor haar. Als tegenprestatie krijgt ze een grote korting op alle garens die ze voor zichzelf koopt. Afgelopen donderdag nam ze een kindertruitje mee (dunne breinaalden, echt waar), en vanmorgen kwam ze binnenwandelen, want het was al af, en het bijbehorende mutsje ook, en de restanten netjes in een zakje erbij.
Dus ze heeft twee nieuwe projecten meegekregen van me, ik had eindelijk gisteren wat tijd gehad om patronen uit te printen van een aantal garens die ik schitterend vind, maar die niet zo bekend zijn, en waarvoor de patronen van de website van de leverancier uitgeprint kunnen worden. Maar ja, de klanten willen zien hoe het wordt, en de patronen zijn niet los te bestellen. Nu heb ik op korte termijn veel modellen om te laten zien. De klanten zoeken dan zelf wel verder op internet. Leve de facebook-pagina waar binnenkort de eerste foto's van de nieuwe modellen verschijnen!
Verder heb ik gehoord, dat twee winkels met wol in de omgeving gaan sluiten: de eigenaars komen op leeftijd, één is zelfs al 70, en niemand wil de zaak overnemen... Dus dat wordt adverteren in de lokale blaadjes, Molkom is voor hun klanten dichterbij dan Karlstad, in Filipstad is al 3 of 4 jaar geen echte wolwinkel meer, en ik heb gratis parkeerplaatsen naast en achter het gebouw...
Als het op deze manier doorgaat, moet ik de openingstijden gaan uitbreiden. Dát had ik niet verwacht, na amper 1 jaar!
Voor wie facebook heeft even de link naar de facebookpagina van de winkel:
www.facebook.com/NennisGarnOchHemdesign
Het wordt tijd voor een website, jammer dat ik geen fatsoenlijke internetaansluiting in de winkel heb. T.z.t. toch een iPad of iPhone? Dát wordt een projekt op zich, ik laat op dat ding van Eva altijd al alles verdwijnen wat ze me wil laten zien, met mijn eigen mobiel kan ik nog nét omgaan...
Nadat ik ruim 14 maanden geleden redelijk hals-over-kop de lokale wol-en-kadootjes-winkel overnam (dankjewel lieve papa!) in de veronderstelling dat ik daar 24 uur per week rustig en ongestoord zou kunnen toeven met of zonder handwerk (grote hobby!), ben ik het assortiment aardig gaan uitbreiden. En ik ben gaan adverteren.
Dat de zomermaanden heel slecht liepen, en dat januari t/m maart ook niet geweldig waren, was me door de vorige eigenaresse wel verteld. En ik heb mijn doelstelling voor het eerste jaar heel rustig gehouden: elke dag dat de winkel open is 3 betalende klanten. Want ik had van Maud gehoord dat ze er hele dagen zat te breien en naar luisterboeken te luisteren. Daar kun je de huur niet van betalen, dus ik gokte op wat meer. En het werd meer. Veel meer.
Ten eerste waren de zomermaanden wel erg rustig, maar de omzet was niet veel minder dan daarvoor. En daarna ging het érg hard. Mijn doelstelling heb ik aardig aangepast, nu, en ik kom tot de ontdekking dat ik in de winkel ten eerste niet meer aan handwerken toekom, maar dat ik zo langzamerhand zoveel klanten heb, dat ik bijna geen tijd meer vind om vakken bij te vullen en binnenkomende leveranties te verwerken.
Maar net zo plotseling als de winkel te koop stond, komen er nu hulptroepen.
Ten eerste Lilian, die vanwege een nare bindweefselziekte al 2 1/2 jaar in de ziektewet is. Om een uitkering te kunnen behouden, moest ze voor 2 keer 2 uur per week iets zoeken om te doen, wat ze met haar aandoening aankan, en gelukkig voor mij én voor haar, kwam ze bij mij terecht. Ze heeft kassa-ervaring, kan niet breien, is ¨gewoon¨ Zweeds, en is lief en hartelijk. Terwijl ik met dozen sleep, zit zij rustig aan de tafel alle pakjes met breinaalden van prijsjes te voorzien, maakt naam-prijs-etiketten voor boven de vakken met garens, en pakt kadootjes in, terwijl ik dan weer met een andere klant op zoek ga naar het juiste patroon voor bij de wol, of omgekeerd. En ze denkt heel nuchter met me mee over op te starten projekten en kampanjes.
Ten tweede heb ik brei-hulp. Een mevrouw die héél veel breit, en haakt, en die allang klaar is voor zichzelf en de hele familie, en die al een paar maanden geleden eens binnen kwam om te vragen of ze misschien kon model-breien voor me. Het probleem was alleen, dat ze allergisch is voor wol, én dat ik haar geen uurloon kan uitbetalen. Maar vorige week kwam ze nog een keer langs, en nu zijn we er uit: Nu heb ik veel nieuwe garens in het assortiment zónder wol, dus katoen, linnen, akryl, en allerlei mixen daarvan, en nu is er dus wél veel te doen voor haar. Als tegenprestatie krijgt ze een grote korting op alle garens die ze voor zichzelf koopt. Afgelopen donderdag nam ze een kindertruitje mee (dunne breinaalden, echt waar), en vanmorgen kwam ze binnenwandelen, want het was al af, en het bijbehorende mutsje ook, en de restanten netjes in een zakje erbij.
Dus ze heeft twee nieuwe projecten meegekregen van me, ik had eindelijk gisteren wat tijd gehad om patronen uit te printen van een aantal garens die ik schitterend vind, maar die niet zo bekend zijn, en waarvoor de patronen van de website van de leverancier uitgeprint kunnen worden. Maar ja, de klanten willen zien hoe het wordt, en de patronen zijn niet los te bestellen. Nu heb ik op korte termijn veel modellen om te laten zien. De klanten zoeken dan zelf wel verder op internet. Leve de facebook-pagina waar binnenkort de eerste foto's van de nieuwe modellen verschijnen!
Verder heb ik gehoord, dat twee winkels met wol in de omgeving gaan sluiten: de eigenaars komen op leeftijd, één is zelfs al 70, en niemand wil de zaak overnemen... Dus dat wordt adverteren in de lokale blaadjes, Molkom is voor hun klanten dichterbij dan Karlstad, in Filipstad is al 3 of 4 jaar geen echte wolwinkel meer, en ik heb gratis parkeerplaatsen naast en achter het gebouw...
Als het op deze manier doorgaat, moet ik de openingstijden gaan uitbreiden. Dát had ik niet verwacht, na amper 1 jaar!
Voor wie facebook heeft even de link naar de facebookpagina van de winkel:
www.facebook.com/NennisGarnOchHemdesign
Het wordt tijd voor een website, jammer dat ik geen fatsoenlijke internetaansluiting in de winkel heb. T.z.t. toch een iPad of iPhone? Dát wordt een projekt op zich, ik laat op dat ding van Eva altijd al alles verdwijnen wat ze me wil laten zien, met mijn eigen mobiel kan ik nog nét omgaan...
zondag 2 februari 2014
Meer nieuws uit Tromsö
Zopas een smsje van Richard gekregen, met de volgende tekst:
Gister een geweldige show met het ballet
en het noorderlicht enigszins gezien na afloop,
vandaag de Hurtigruten binnen zien komen
en van dichtbij bekeken,
een arctische zonsondergang bij het fjord,
souvenirs gescoord,
dus erg tevreden.
En Svalbard is (op) Spitsbergen.
Dit laatste was naar aanleiding van een telefoontje van Anders, die hem ook aan deze schnabbel heeft geholpen. Zijn vader heeft verschillende festival-achtige dingen, waaronder dus iets op Svalbard in februari, en dan in maart of zo ook nog in Oslo, waar hij (die vader) concertmeester van het Oslo Filharmonic was tot aan zijn pensionering. En de vraag was, of Richard dan ook mee zou willen spelen. We zullen zien. In ieder geval heet het, dat er op Spitsbergen (nog steeds) meer ijsberen zijn dan mensen, dus ik ben erg benieuwd wat voor activiteit dat dan mag zijn!
Verder is het vandaag precies 3 jaar geleden dat we voor het eerst hier in Molkom in ons eigen huis sliepen in onze eigen bedden. Marina kwam een week later, die zat toen midden in de schoolexamens...
Nog even een link naar Hurtigruten, waarover we vorige week dus ook een documentaire hebben zitten bekijken in het weekend. Jullie hóeven het niet te geloven hoor, we vinden het toeval ook al te groot om geloofwaardig over te komen :)
http://www.hurtigruten.com/
Gister een geweldige show met het ballet
en het noorderlicht enigszins gezien na afloop,
vandaag de Hurtigruten binnen zien komen
en van dichtbij bekeken,
een arctische zonsondergang bij het fjord,
souvenirs gescoord,
dus erg tevreden.
En Svalbard is (op) Spitsbergen.
Dit laatste was naar aanleiding van een telefoontje van Anders, die hem ook aan deze schnabbel heeft geholpen. Zijn vader heeft verschillende festival-achtige dingen, waaronder dus iets op Svalbard in februari, en dan in maart of zo ook nog in Oslo, waar hij (die vader) concertmeester van het Oslo Filharmonic was tot aan zijn pensionering. En de vraag was, of Richard dan ook mee zou willen spelen. We zullen zien. In ieder geval heet het, dat er op Spitsbergen (nog steeds) meer ijsberen zijn dan mensen, dus ik ben erg benieuwd wat voor activiteit dat dan mag zijn!
Verder is het vandaag precies 3 jaar geleden dat we voor het eerst hier in Molkom in ons eigen huis sliepen in onze eigen bedden. Marina kwam een week later, die zat toen midden in de schoolexamens...
Nog even een link naar Hurtigruten, waarover we vorige week dus ook een documentaire hebben zitten bekijken in het weekend. Jullie hóeven het niet te geloven hoor, we vinden het toeval ook al te groot om geloofwaardig over te komen :)
http://www.hurtigruten.com/
zaterdag 1 februari 2014
Groeten uit Tromsö!
Uit de berichten die ik van Richard uit Tromsö krijg blijkt, dat hij het er erg naar zijn zin heeft. Leuke mensen, prachtige bergen, het orkest is ongeveer van hetzelfde niveau als ¨ons¨ orkest in Karlstad, Tromsö is ook ongeveer even groot als Karlstad. Het Bolshoi Ballet is geweldig, zegt hij, uiteraard zijn beide voorstellingen dit weekend al sinds lang uitverkocht.
In de stad zelf ligt er niet zo veel sneeuw (die ligt denk ik hier in Molkom), maar des te mooier is de sneeuw op de bergen. Hij heeft een wandeling van vier uur gemaakt en was helemaal enthousiast. Echt koud is het ook niet, en omdat het helder is, is nog lang na zonsondergang (14.32 vandaag) de reflectie van de zon op de sneeuw op de bergen te zien. De stad zelf is dan al donker, natuurlijk, maar ja, wie kijkt daar dan nog naar? Op die zon ben ik wel wat jaloers, die zien we in Molkom deze winter wel heel erg weinig. (Erger nog, het zou morgen gaan regenen en over een paar dagen weer vriezen.... glad glad glad wordt het dan!)
Vanmorgen was hij door de concertmeester(es) en haar man uitgenodigd voor een korte rit met de auto naar een nabijgelegen fjord. Met mooi weer en een gezellig restaurant. Verder spreekt hij deze week bijna alleen maar Tsjechisch, want de concertmeesteres is (zelf Japans) met een Slowaak getrouwd. En dan zegt men nog dat je overal Nederlanders tegenkomt... Weer een reden om aan het bestaan van toeval te twijfelen - of er juist in te geloven.
Verder zijn er de voorbereidingen aan de gang voor de Sami-week. In Tromsö heeft de universiteit een afdeling voor Samische Studies, en Tromsö is de hoofdstad van het Noorse deel van het Sami-volk. Dus voor wie van avontuur houdt: rendierraces, kampioenschappen lassowerpen, een markt, etc etc. Zie link:
http://www.msm.no/saami-week-in-tromsoe.41450.en.html
In de stad zelf ligt er niet zo veel sneeuw (die ligt denk ik hier in Molkom), maar des te mooier is de sneeuw op de bergen. Hij heeft een wandeling van vier uur gemaakt en was helemaal enthousiast. Echt koud is het ook niet, en omdat het helder is, is nog lang na zonsondergang (14.32 vandaag) de reflectie van de zon op de sneeuw op de bergen te zien. De stad zelf is dan al donker, natuurlijk, maar ja, wie kijkt daar dan nog naar? Op die zon ben ik wel wat jaloers, die zien we in Molkom deze winter wel heel erg weinig. (Erger nog, het zou morgen gaan regenen en over een paar dagen weer vriezen.... glad glad glad wordt het dan!)
Vanmorgen was hij door de concertmeester(es) en haar man uitgenodigd voor een korte rit met de auto naar een nabijgelegen fjord. Met mooi weer en een gezellig restaurant. Verder spreekt hij deze week bijna alleen maar Tsjechisch, want de concertmeesteres is (zelf Japans) met een Slowaak getrouwd. En dan zegt men nog dat je overal Nederlanders tegenkomt... Weer een reden om aan het bestaan van toeval te twijfelen - of er juist in te geloven.
Verder zijn er de voorbereidingen aan de gang voor de Sami-week. In Tromsö heeft de universiteit een afdeling voor Samische Studies, en Tromsö is de hoofdstad van het Noorse deel van het Sami-volk. Dus voor wie van avontuur houdt: rendierraces, kampioenschappen lassowerpen, een markt, etc etc. Zie link:
http://www.msm.no/saami-week-in-tromsoe.41450.en.html
Abonneren op:
Posts (Atom)