Hond met zendertje

Vanmorgen ben ik me rot geschrokken: ik reed op mijn gemak van de torp naar de winkel, genietend van de zon en de herfstkleuren en de rust, toen er plotseling vanuit het bos een retriever-achtige hond pál voor de auto de weg op wandelde. Ik stond op de rem, de hond keek even op, en verdween al snuffelend aan de overkant weer in het bos. Hij had een zendertje op de halsband:

Voorbij de eerstvolgende bocht kwam me een auto langzaam tegemoet rijden met een mobiel telefonerende meneer erin. Daarna stond er een aantal kilometers lang op vrijwel iedere parkeerbare plaats een auto langs de kant van de weg. De elandjacht is weer begonnen deze week, en jammer genoeg voor de elanden is het strálend mooi weer, dus zijn er veel mensen (en honden) op de been. Gisteren zag ik langs hetzelfde traject al heel wat heren met geweer en felgekleurde muts ieder bij een boom of in een weiland staan. Blijkbaar hadden ze toen hun quotum nog niet geschoten.

Zelfs een van mijn garenleveranciers heeft zich op het jachtthema gestort, met een klein breiboekje. Daarin onder andere speciale geweerwanten:

   

Nu zit ik me alleen even af te vragen, of het wel zo'n goed/veilig plan is van Marina, om morgenmiddag na de lunch op de mountainbike van Molkom naar de torp te fietsen... Op zich is het een prachtige tocht, en het hoogteverschil van 140 meter zal ze best kunnen overbruggen, maar die elandjacht zit me toch wel een beetje dwars. Eerst maar eens kijken of er in Molkom nog een reflexievest in de kast ligt. En dan maar hopen dat ze geen opgejaagde eland (of, erger nog, een aangeschoten, in de zin van gewonde) tegenkomt, want ik denk niet dat die weten dat reflexievesten voor de veiligheid zijn. 

Ach, moeders ook altijd!

Pianostemmer.

Dat de wereld maar klein is en toeval (wederom) niet bestaat, bleek maar weer toen de pianostemmer vanochtend op de torp arriveerde. Het is een andere stemmer dan die een paar keer in Molkom is geweest (waren we niet super tevreden over, en hij had toch al anderhalf jaar niks meer van zich laten horen), en al kwam hij ¨helemaal¨ uit Munkfors, hij wist zonder problemen de torp te vinden. Sterker nog, toen ik gisteravond via de telefoon beschreef dat hij bovenaan de heuvel rechtsaf moest en dat het dan het eerste huis was aan de rechterkant, precies in de bocht, vroeg hij zelfs: is dat daar waar de weg even naar beneden gaat?

Ik wist al wel vanuit de mailwisseling n.a.v. de pianoverhuizing dat hij familie had gehad in de buurt, maar hoe goed weet ik nu de weg in, bijvoorbeeld, Zutphen of Boxtel? In ieder geval kwam hij klokslag negen uur het erf oprijden. Dat van die familie, dat wilde ik toch wel graag even weten, en zijn beschrijving was al even duidelijk voor ons als mijn beschrijving voor hem: als je de heuvel afkomt, en je slaat linksaf, is het het eerste huis aan de linkerkant. Dat witte? Ja, dat witte! 

De ouders van zijn moeder woonden daar, en hadden een winkel aan huis, tot 1940. Er was ook een winkel aan de overkant van de straat, en wanneer hij vroeger bij zijn grootouders logeerde was hij daar vaak aan het meehelpen. Het was namelijk zo leuk dat die een brommer hadden, en dan mocht hij de boodschappen rondbrengen op die brommer. Zonder helm, natuurlijk. Dus hij had ook ¨bij ons¨ meerdere malen een bestelling afgeleverd. 

Zijn stemwerk wordt vandaag in ieder geval grondig getest en beoordeeld: Marina is afgelopen weekend voor een weekje herfstvakantie uit Kopenhagen gekomen. Aangezien ze in november op 4 of 5 verschillende concerten speelt, wil ze véél piano studeren, en is dus op de torp aangewezen. Gisteravond verzuchtte ze al dat het zo fijn studeren is daar: geen afleiding van facebook of televisie. Hopelijk houdt ze de handen een beetje warm deze week: voor de komende nacht wordt 4 graden nachtvorst voorspeld. Ik heb de electrische radiator maar uit het gastenhuisje gehaald en in het keukentje gezet, want de afgelopen nacht ging de binnentemperatuur (zónder nachtvorst) al van 20 naar 15 graden. 

Een piano houdt ook niet van extreme temperatuurschommelingen, het is wel de bedoeling dat een stemming een tijdje houdt!

10/10/10

Vandaag is het op de kop af 5 jaar geleden dat ik naar Zweden reisde voor de eerste huizenzoektocht. Pas weken later, toen ik tijdens het opruimen mijn aantekeningen van die dag doorkeek, ontdekte ik pas dat het vliegtuig ook nog eens om 10.10 van Schiphol vertrok... Officieel zou de vlucht naar Stockholm om 10.15 gaan, máárrrr, het was prachtig weer, iedereen was al aan boord, en het luchtruim was vrij, dus het werd een paar minuten eerder. Toeval zou dus niet bestaan...

Die huizenzoektocht was intensief. Na weken en weken van huizen bekijken op hemnet.se, mails naar makelaars sturen in mijn beste Zweeds, en proberen het schema een beetje sluitend te krijgen (het bleek ondoenlijk om op twee of drie plaatsen tegelijk te zijn, dus meerdere huizen heb ik niet eens kunnen zien). Ik reed van Stockholm naar Karlstad, en zag hier en daar wat vlekken sneeuw langs de weg. De minimumtemperatuur in Karlstad was -7,7 in oktober 2010, en inderdaad moest ik al meteen de volgende ochtend een dikke laag ijs van de autoruiten krabben, de thermometer wees -6 aan. Na ieder huis (3 tot 4 per dag), en na iedere instantie (bank, makelaarskantoor) waar ik stopte was de auto weer even koud. En drie weken later, toen ik voor de tweede keer op pad ging, lag er volop sneeuw. 

Het werd de koudste winter sinds tijden, en wij maar denken dat het zo hoorde. Vooral met al die zon... Inmiddels hebben we een paar keer een groene Kerst gehad (ook wel witte, hoor, dus je hoort me niet klagen), en zelfs een winter waar rond de jaarwisseling het Molkomse meer nog niet eens bevroren was. De eerste zomer in Molkom was trouwens op zijn beurt de warmste sinds tijden, en wederom dachten we, dat het zo hoorde...

Wanneer straks op 1 maart de sleuteloverdracht van het Molkomse huis is, hebben we er ruim 5 jaar gewoond. Zweeds geleerd, winkel gekocht, promotie gemaakt, kinderen uit zien vliegen, honden aangeschaft, én vele stappen verder gezet naar de realisatie van Onze Zweedse Droom, zoals ik de eerste periode blogde.

Wij zijn tevreden mensen!

Invasie vanuit Nederland...

Eens, heel lang geleden (een kleine 25 jaar), in een land hier ver vandaan (1200 km, naar schatting), speelden Richard en Arjan in hetzelfde orkest. Iets minder lang geleden (ruim 5 jaar), maar net zo ver hiervandaan, speelden Richard en Chris in hetzelfde orkest, maar dan wel een ander dan het eerstgenoemde.

Het toeval wilde (eigenlijk had Richard dat in gang gezet) dat Arjan deze week het Wermlandse orkest dirigeerde. Een veel groter toeval wilde, dat Chris deze week de cellisten kwam versterken. Voor wie dit nog niet genoeg toeval vindt: de aanvoerder van de celli blijkt (in nog weer een ánder land hier minstens zo ver vandaan, en ook behoorlijk lang geleden) met Chris in een internationaal jeugdorkest te hebben gespeeld...

Arjan heeft een orkest in Kaapstad gehad, dus het was geen heel groot toeval, dat de pianosoliste uit Zuid-Afrika kwam. Ze heet Nina Schumann, en speelde gisteravond het pianoconcert van Clara Schumann. What's in a name? 'k Heb niet naar de familiebetrekkingen durven vragen, vermoedelijk heeft ze daar haar buik aardig van vol... Maar mooi spelen kon ze! 

Kortom, het was een geweldig concert, en na afloop gingen Richard en ik nog even naar Bishop's Arms, de stamkroeg van het orkest, voor een drankje, en om nog wat na te praten met de collega's uit Nederland. En ik hoorde steeds meer Nederlands: Arjan had een student van hem meegenomen als assistent. Die bleek notabene afkomstig te zijn uit het dorp náást dat waar mijn vader was geboren, in Friesland. Niemand heeft ooit van Dantumadeel gehoord, nou, hij wel. En nóg iemand hoorde ik Nederlands spreken. Dat bleek de man te zijn van een pianodocente uit Arvika, de school waar Marina twee jaar studeerde. Hij bleek vier jaar in Groningen te hebben gestudeerd... 

Ja, dat was op alle fronten een onvergetelijke avond!

En een overdosis toeval...

Manifestatie

Probeer in Amsterdam maar eens 10% van de bevolking op de been te krijgen voor een manifestatie...

Bij ons in Molkom lukte dat gisteravond met gemak: ruim 350 mensen om op ons mooie plein voor de Konsum hun steun te betuigen aan de vluchtelingen. 

Zelfs de bisschop kwam spreken, en noemde een aantal zaken die ik hier toch even kwijt wil: 

Dat het zo lastig is om over aantallen vluchtelingen te spreken,

omdat het zo moeilijk is om empathie te voelen met een groep, met getallen.

Dat het weliswaar vluchtelingen zijn, maar vooral: ménsen, médemensen. 

Dat vrijwel elke religie een regel heeft in de trant van: 

behandel je medemensen zoals je zelf graag behandeld wilt worden.

Dat de vluchtelingenstroom de grootste is sinds WO2.

Dat zijn vrienden in het Midden Oosten hem zeggen dat volgens hun WO3 is begonnen.

Dat hij niet weet of ze gelijk hebben, maar hoopt dat dat niet zo is.

Zweden heeft voor zijn houding tijdens WO2 veel kritiek gekregen (weigerde o.a. heel wat Joden op te nemen die op de vlucht waren), en hij vroeg zich op een gegeven moment af wat onze kinderen en kleinkinderen van óns zouden zeggen, later. We kunnen onmogelijk terugvallen op ¨Wir haben es nicht gewusst...¨

In politiek, pers en publieke opinie zijn de meningen erg verdeeld, ik neem aan dat dat overal wel zo is, maar dat we hier in Molkom goed bezig zijn, wilde hij toch ook wel kwijt.

Zoals te doen gebruikelijk werd de manifestatie opgeluisterd door muziek en zang. En een collecte van het Rode Kruis. Om de sfeer nog wat extra bijzonder te maken, floepte opeens de verlichting van het plein aan - dat is dan werkelijk op zijn mooist. 

De organisator had de avond eigenlijk al afgesloten, en mensen begonnen aanstalten te maken om naar huis te gaan, toen er een stem van het podium klonk: Please wait! Bij de microfoon één van de mannen die sinds kort op Graninge zijn ondergebracht:

I want to say ¨tack!¨

In gebrekkig Engels, en met tranen die hoog zaten, wilde hij zijn dank uitspreken voor de ontvangst in Molkom. Hij was niet in staat zijn praatje te doen, vanwege de emoties en de beperkte woordenschat, maar lichaamstaal begreep duidelijk iedereen.

Hartverwarmend applaus.

Muts.

Alweer een mooie dag!

De honden helpen me mee in de winkel (ze bewaken het keukentje) voor zover ze niet liggen te pitten, want we hebben voor we op pad gingen heel druk gespeeld, en daarna een enórme omweg via bos en veld gemaakt. Als ik ze zo eens bekijk, krijg ik het gevoel dat ze de laatste weken teveel hebben gegeten. Dat is een totaal verkeerde inschatting: de wintervacht is aan het groeien. 

Dierendag hebben ze gisteren hoofdzakelijk met Yuri en Richard gevierd: ik verdween na het ontbijt en de ochtendwandeling met een auto vol planten naar de torp: we kregen drie grote fuchsia'a, die heel goed in de aardkelder kunnen overwinteren, de laatste aardbeiplanten zijn in Molkom uitgegraven en, na frezen, op de torp geplant. En bijna 50 knoflookteentjes - de andere 50 staan bij de buurman die gefreesd heeft, zo hebben we beiden een back-up, als het misgaat met de oogst, volgend jaar. Verder de grote zwarte-bessen-struik geplant waar een andere buur vanaf wilde. Meteen maar een paar takken omgebogen en met aarde bedekt: met een beetje geluk komen en worteltjes aan en hebben we over een paar jaar een paar struiken erbij.

Na gedane arbeid was het al gauw te koud buiten om lang te zitten met mijn mok koffie. Ja, het mooie weer is bedrieglijk, onlangs moest er al een keer ijs van de auto gekrabt worden. Vanaf morgen laat de zon zich niet meer zo veel zien, volgens het weerbericht komen de temperaturen dan niet meer boven de 10 graden uit, 

Voor mij was dat aanleiding om een nieuw projekt in gang te zetten:

brei of haak een MUTS

lever die in bij mij in de winkel

ik lever ze af bij de vluchtelingenopvang

(een niet-zelf gemaakte muts mag uiteraard ook!)

Recentelijk ben ik lid geworden van de facebook-groep ¨Refugees Welcome - Molkom¨, en waar ze al een kledingstop hebben ingesteld, bleek dat bij navraag absoluut niet te gelden voor mutsen. De overgang van Syrië in augustus naar Zweden in oktober lijkt me nogal groot, En hoe kan een wolwinkel nu iets anders doen dan wollige zaken inzamelen? In de winkel zelf vond ik er al drie, nu maar hopen dat er een beetje respons op de oproep komt.

In elk geval ga ik vanmiddag na sluitingstijd vast wat garens, brei-en haaknaalden, borduurzij en borduurstramien afgeven - de dames en kinderen willen graag wat te doen hebben.

 En wie kent deze nog:

met moderne, grote variant:

Ja, met die grote kun je mutsen maken, de kleinere zijn goed voor polswarmers!

Parents Eva: Upgrade

Het mooiste weer van de wereld hadden we zondagochtend, toen we naar Jönköping reden: de zon scheen, en na een paar redelijk koude nachten exploderen nu de herfstkleuren in de bomen. Tegen lunchtijd bij Eva, met de gevraagde tas kleding (met lange en halflange mouwen, mama!) én een ¨overlevingspakket¨ (olijfolie, theezakjes, nootjes, sambal, tandenborstel etc, dat kregen jullie toch ook allemaal als ze van thuis op bezoek kwamen?), en daarna al snel inchecken in het John Bauer Hotell. Het hele orkest zou daar overnachten, vanwege het concert wat die avond gegeven zou worden, samen met het orkest van Jönköping. 

Sinds kort heeft Eva haar proeftijd bij de receptie van datzelfde hotel (toeval bestaat blijkbaar niet) afgerond met een contract voor max 15 uur per week als resultaat. Zaterdag had ze 8 uur gewerkt, en zich een paar keer tegen haar chef laten ontvallen dat ze het zó leuk vond dat haar ouders zouden komen, en dat die zich er zó op verheugden, want dat het zólang geleden was dat ze samen weg en in een hotel waren geweest... Later die dag, toen ze de kamerlijst voor het orkest aan het bekijken was zag ze een notitie van de chef: Parents Eva: Upgrade!

Dus dat was meteen een verrassing: een luxe kamer in Japanse stijl (wel met een echt bed, gelukkig!), heerlijke zithoek, mini-bar, en bovendien een BAD! In geen van onze huizen hebben we een bad, dus wie lag daar maandagochtend in tot ze bijna bevroor? Jawel, ik!

In de garage van het hotel was zelfs plaats voor onze auto, en we konden die maandag rustig laten staan toen we al uitgecheckt hadden. Ach ja, de chef weet heus wel dat het niet de enige keer is dat we Eva gaan opzoeken, als die drie jaar in Jönköping studeert!

Tegen twee uur hadden we toch serieus trek, en hebben uitgebreid Thais gelunchd (t? Nu begin ik toch te twijfelen...) Vervolgens een korte rondleiding door de stad en langs de universiteit: 

Richard had een zitrepetitie, het concert zou vervolgens om 18 uur al beginnen, en het was maar goed dat Rich om kwart over vijf belde waar we waren (hij had onze kaartjes op zak), want Eva en ik zaten nog breeduit op de hotelkamer midden in een stevige boom over alles wat ons bezighoudt. Na het concert nazit bij de concertzaal, met een hapje en een drankje, en weer heerlijk terug naar de kamer om verder bij te kletsen met Eva.

Maandag weer mooi weer, en een stuk langs het water gelopen (Vättern, het tweede grootste meer van Zweden, na Vänern), en tapas gelunchd met Eva. Toen haar colleges begonnen weer huiswaarts. Wat kun je toch veel doen en meemaken in 24 uur!

Erg lang was ik overigens niet thuis, want ons lam was beschikbaar voor de vriezer. Om kwart voor zes op de torp, was ik daar om negen uur ´s avonds mee klaar. Als een blók in slaap gevallen daarna...