10/10/10

Vandaag is het op de kop af 5 jaar geleden dat ik naar Zweden reisde voor de eerste huizenzoektocht. Pas weken later, toen ik tijdens het opruimen mijn aantekeningen van die dag doorkeek, ontdekte ik pas dat het vliegtuig ook nog eens om 10.10 van Schiphol vertrok... Officieel zou de vlucht naar Stockholm om 10.15 gaan, máárrrr, het was prachtig weer, iedereen was al aan boord, en het luchtruim was vrij, dus het werd een paar minuten eerder. Toeval zou dus niet bestaan...

Die huizenzoektocht was intensief. Na weken en weken van huizen bekijken op hemnet.se, mails naar makelaars sturen in mijn beste Zweeds, en proberen het schema een beetje sluitend te krijgen (het bleek ondoenlijk om op twee of drie plaatsen tegelijk te zijn, dus meerdere huizen heb ik niet eens kunnen zien). Ik reed van Stockholm naar Karlstad, en zag hier en daar wat vlekken sneeuw langs de weg. De minimumtemperatuur in Karlstad was -7,7 in oktober 2010, en inderdaad moest ik al meteen de volgende ochtend een dikke laag ijs van de autoruiten krabben, de thermometer wees -6 aan. Na ieder huis (3 tot 4 per dag), en na iedere instantie (bank, makelaarskantoor) waar ik stopte was de auto weer even koud. En drie weken later, toen ik voor de tweede keer op pad ging, lag er volop sneeuw. 

Het werd de koudste winter sinds tijden, en wij maar denken dat het zo hoorde. Vooral met al die zon... Inmiddels hebben we een paar keer een groene Kerst gehad (ook wel witte, hoor, dus je hoort me niet klagen), en zelfs een winter waar rond de jaarwisseling het Molkomse meer nog niet eens bevroren was. De eerste zomer in Molkom was trouwens op zijn beurt de warmste sinds tijden, en wederom dachten we, dat het zo hoorde...

Wanneer straks op 1 maart de sleuteloverdracht van het Molkomse huis is, hebben we er ruim 5 jaar gewoond. Zweeds geleerd, winkel gekocht, promotie gemaakt, kinderen uit zien vliegen, honden aangeschaft, én vele stappen verder gezet naar de realisatie van Onze Zweedse Droom, zoals ik de eerste periode blogde.

Wij zijn tevreden mensen!

Invasie vanuit Nederland...

Eens, heel lang geleden (een kleine 25 jaar), in een land hier ver vandaan (1200 km, naar schatting), speelden Richard en Arjan in hetzelfde orkest. Iets minder lang geleden (ruim 5 jaar), maar net zo ver hiervandaan, speelden Richard en Chris in hetzelfde orkest, maar dan wel een ander dan het eerstgenoemde.

Het toeval wilde (eigenlijk had Richard dat in gang gezet) dat Arjan deze week het Wermlandse orkest dirigeerde. Een veel groter toeval wilde, dat Chris deze week de cellisten kwam versterken. Voor wie dit nog niet genoeg toeval vindt: de aanvoerder van de celli blijkt (in nog weer een ánder land hier minstens zo ver vandaan, en ook behoorlijk lang geleden) met Chris in een internationaal jeugdorkest te hebben gespeeld...

Arjan heeft een orkest in Kaapstad gehad, dus het was geen heel groot toeval, dat de pianosoliste uit Zuid-Afrika kwam. Ze heet Nina Schumann, en speelde gisteravond het pianoconcert van Clara Schumann. What's in a name? 'k Heb niet naar de familiebetrekkingen durven vragen, vermoedelijk heeft ze daar haar buik aardig van vol... Maar mooi spelen kon ze! 

Kortom, het was een geweldig concert, en na afloop gingen Richard en ik nog even naar Bishop's Arms, de stamkroeg van het orkest, voor een drankje, en om nog wat na te praten met de collega's uit Nederland. En ik hoorde steeds meer Nederlands: Arjan had een student van hem meegenomen als assistent. Die bleek notabene afkomstig te zijn uit het dorp náást dat waar mijn vader was geboren, in Friesland. Niemand heeft ooit van Dantumadeel gehoord, nou, hij wel. En nóg iemand hoorde ik Nederlands spreken. Dat bleek de man te zijn van een pianodocente uit Arvika, de school waar Marina twee jaar studeerde. Hij bleek vier jaar in Groningen te hebben gestudeerd... 

Ja, dat was op alle fronten een onvergetelijke avond!

En een overdosis toeval...

Manifestatie

Probeer in Amsterdam maar eens 10% van de bevolking op de been te krijgen voor een manifestatie...

Bij ons in Molkom lukte dat gisteravond met gemak: ruim 350 mensen om op ons mooie plein voor de Konsum hun steun te betuigen aan de vluchtelingen. 

Zelfs de bisschop kwam spreken, en noemde een aantal zaken die ik hier toch even kwijt wil: 

Dat het zo lastig is om over aantallen vluchtelingen te spreken,

omdat het zo moeilijk is om empathie te voelen met een groep, met getallen.

Dat het weliswaar vluchtelingen zijn, maar vooral: ménsen, médemensen. 

Dat vrijwel elke religie een regel heeft in de trant van: 

behandel je medemensen zoals je zelf graag behandeld wilt worden.

Dat de vluchtelingenstroom de grootste is sinds WO2.

Dat zijn vrienden in het Midden Oosten hem zeggen dat volgens hun WO3 is begonnen.

Dat hij niet weet of ze gelijk hebben, maar hoopt dat dat niet zo is.

Zweden heeft voor zijn houding tijdens WO2 veel kritiek gekregen (weigerde o.a. heel wat Joden op te nemen die op de vlucht waren), en hij vroeg zich op een gegeven moment af wat onze kinderen en kleinkinderen van óns zouden zeggen, later. We kunnen onmogelijk terugvallen op ¨Wir haben es nicht gewusst...¨

In politiek, pers en publieke opinie zijn de meningen erg verdeeld, ik neem aan dat dat overal wel zo is, maar dat we hier in Molkom goed bezig zijn, wilde hij toch ook wel kwijt.

Zoals te doen gebruikelijk werd de manifestatie opgeluisterd door muziek en zang. En een collecte van het Rode Kruis. Om de sfeer nog wat extra bijzonder te maken, floepte opeens de verlichting van het plein aan - dat is dan werkelijk op zijn mooist. 

De organisator had de avond eigenlijk al afgesloten, en mensen begonnen aanstalten te maken om naar huis te gaan, toen er een stem van het podium klonk: Please wait! Bij de microfoon één van de mannen die sinds kort op Graninge zijn ondergebracht:

I want to say ¨tack!¨

In gebrekkig Engels, en met tranen die hoog zaten, wilde hij zijn dank uitspreken voor de ontvangst in Molkom. Hij was niet in staat zijn praatje te doen, vanwege de emoties en de beperkte woordenschat, maar lichaamstaal begreep duidelijk iedereen.

Hartverwarmend applaus.

Muts.

Alweer een mooie dag!

De honden helpen me mee in de winkel (ze bewaken het keukentje) voor zover ze niet liggen te pitten, want we hebben voor we op pad gingen heel druk gespeeld, en daarna een enórme omweg via bos en veld gemaakt. Als ik ze zo eens bekijk, krijg ik het gevoel dat ze de laatste weken teveel hebben gegeten. Dat is een totaal verkeerde inschatting: de wintervacht is aan het groeien. 

Dierendag hebben ze gisteren hoofdzakelijk met Yuri en Richard gevierd: ik verdween na het ontbijt en de ochtendwandeling met een auto vol planten naar de torp: we kregen drie grote fuchsia'a, die heel goed in de aardkelder kunnen overwinteren, de laatste aardbeiplanten zijn in Molkom uitgegraven en, na frezen, op de torp geplant. En bijna 50 knoflookteentjes - de andere 50 staan bij de buurman die gefreesd heeft, zo hebben we beiden een back-up, als het misgaat met de oogst, volgend jaar. Verder de grote zwarte-bessen-struik geplant waar een andere buur vanaf wilde. Meteen maar een paar takken omgebogen en met aarde bedekt: met een beetje geluk komen en worteltjes aan en hebben we over een paar jaar een paar struiken erbij.

Na gedane arbeid was het al gauw te koud buiten om lang te zitten met mijn mok koffie. Ja, het mooie weer is bedrieglijk, onlangs moest er al een keer ijs van de auto gekrabt worden. Vanaf morgen laat de zon zich niet meer zo veel zien, volgens het weerbericht komen de temperaturen dan niet meer boven de 10 graden uit, 

Voor mij was dat aanleiding om een nieuw projekt in gang te zetten:

brei of haak een MUTS

lever die in bij mij in de winkel

ik lever ze af bij de vluchtelingenopvang

(een niet-zelf gemaakte muts mag uiteraard ook!)

Recentelijk ben ik lid geworden van de facebook-groep ¨Refugees Welcome - Molkom¨, en waar ze al een kledingstop hebben ingesteld, bleek dat bij navraag absoluut niet te gelden voor mutsen. De overgang van Syrië in augustus naar Zweden in oktober lijkt me nogal groot, En hoe kan een wolwinkel nu iets anders doen dan wollige zaken inzamelen? In de winkel zelf vond ik er al drie, nu maar hopen dat er een beetje respons op de oproep komt.

In elk geval ga ik vanmiddag na sluitingstijd vast wat garens, brei-en haaknaalden, borduurzij en borduurstramien afgeven - de dames en kinderen willen graag wat te doen hebben.

 En wie kent deze nog:

met moderne, grote variant:

Ja, met die grote kun je mutsen maken, de kleinere zijn goed voor polswarmers!

Parents Eva: Upgrade

Het mooiste weer van de wereld hadden we zondagochtend, toen we naar Jönköping reden: de zon scheen, en na een paar redelijk koude nachten exploderen nu de herfstkleuren in de bomen. Tegen lunchtijd bij Eva, met de gevraagde tas kleding (met lange en halflange mouwen, mama!) én een ¨overlevingspakket¨ (olijfolie, theezakjes, nootjes, sambal, tandenborstel etc, dat kregen jullie toch ook allemaal als ze van thuis op bezoek kwamen?), en daarna al snel inchecken in het John Bauer Hotell. Het hele orkest zou daar overnachten, vanwege het concert wat die avond gegeven zou worden, samen met het orkest van Jönköping. 

Sinds kort heeft Eva haar proeftijd bij de receptie van datzelfde hotel (toeval bestaat blijkbaar niet) afgerond met een contract voor max 15 uur per week als resultaat. Zaterdag had ze 8 uur gewerkt, en zich een paar keer tegen haar chef laten ontvallen dat ze het zó leuk vond dat haar ouders zouden komen, en dat die zich er zó op verheugden, want dat het zólang geleden was dat ze samen weg en in een hotel waren geweest... Later die dag, toen ze de kamerlijst voor het orkest aan het bekijken was zag ze een notitie van de chef: Parents Eva: Upgrade!

Dus dat was meteen een verrassing: een luxe kamer in Japanse stijl (wel met een echt bed, gelukkig!), heerlijke zithoek, mini-bar, en bovendien een BAD! In geen van onze huizen hebben we een bad, dus wie lag daar maandagochtend in tot ze bijna bevroor? Jawel, ik!

In de garage van het hotel was zelfs plaats voor onze auto, en we konden die maandag rustig laten staan toen we al uitgecheckt hadden. Ach ja, de chef weet heus wel dat het niet de enige keer is dat we Eva gaan opzoeken, als die drie jaar in Jönköping studeert!

Tegen twee uur hadden we toch serieus trek, en hebben uitgebreid Thais gelunchd (t? Nu begin ik toch te twijfelen...) Vervolgens een korte rondleiding door de stad en langs de universiteit: 

Richard had een zitrepetitie, het concert zou vervolgens om 18 uur al beginnen, en het was maar goed dat Rich om kwart over vijf belde waar we waren (hij had onze kaartjes op zak), want Eva en ik zaten nog breeduit op de hotelkamer midden in een stevige boom over alles wat ons bezighoudt. Na het concert nazit bij de concertzaal, met een hapje en een drankje, en weer heerlijk terug naar de kamer om verder bij te kletsen met Eva.

Maandag weer mooi weer, en een stuk langs het water gelopen (Vättern, het tweede grootste meer van Zweden, na Vänern), en tapas gelunchd met Eva. Toen haar colleges begonnen weer huiswaarts. Wat kun je toch veel doen en meemaken in 24 uur!

Erg lang was ik overigens niet thuis, want ons lam was beschikbaar voor de vriezer. Om kwart voor zes op de torp, was ik daar om negen uur ´s avonds mee klaar. Als een blók in slaap gevallen daarna...

78 vluchtelingen.

Molkom in actie:

Eén van de gebouwen van de voormalige basisschool is met spoed volgezet met stapelbedden en kinderbedjes om een tijdelijk onderkomen te creëren voor de 78 Syrische vluchtelingen (waarvan 24 kinderen, de jongste is pas 4 maanden) die er in de nacht van maandag op dinsdag aankwamen, sommigen na een reis van vele maanden. 

Vele vrijwilligers zijn nog bezig provisorische kamers te maken, al is het maar met behulp van paneelgordijnen, zodat de gezinnen toch een beetje privacy hebben. Het keukentje van de voormalige eetzaal wordt wat aangepast - tot dat klaar is worden de maaltijden op Ängsbacka gekookt. Op facebook is een speciale groep, waar de laatste bijzonderheden en oproepen staan, met een continue update van de artikelen die het meest dringend nodig zijn. Een kledingstop is er al, maar momenteel worden er bijvoorbeeld 20 ongebruikte haarborstels gevraagd. De mensen hebben alleen dat wat ze aanhadden en konden dragen. 

Een gepensioneerd arts heeft direct na aankomst de ergste wonden  behandeld - je zult maar 1000 km lopen met een kind op de arm. Hulpverleners verlenen hulp in hun vrije tijd, maar het zijn helaas geen trauma-experts. Gelukkig zijn er voetballen en spelletjes geschonken. Na dit weekend gaat er een cursus Zweeds van start: op de volkshogeschool is een kamer beschikbaar gesteld waar 25 mensen in passen. De enige voorwaarde van degene die de cursus geeft is dat de mensen het Latijnse of Arabische alfabet beheersen.

Molkom Bus rijdt vanmiddag met de mensen naar Karlstad, waar ze ontvangen worden door landgenoten die hier al jaren wonen - uiteraard met eten. Zojuist een oproep via facebook voor één of meer functionerende fietsen. Afgelopen woensdag werd ik aangesproken door de mevrouw die het breiprojekt voor de Oostbloklanden in Väse coördineerd: ze had 680 strengetjes borduurzijde gekregen van een winkel die gaat sluiten. Of ik een idee had? Natuurlijk had ik een idee, ik had immers bij het opruimen van de flat van mijn ouders een tas borduurstramien gevonden waar ik tijdens mijn leven niet alles van kan opmaken. Die leg ik dus opzij, en dan hoeven we alleen nog maar wat borduurnaalden te zoeken, en kunnen de dames en kinderen iets doen om te tijd te doden. 

Die tijd is officieel 6 tot 8 weken. Daarna hoort er een definitief tijdelijk adres voor de mensen gevonden te zijn. Maar ja, iedereen weet hoe dat gaat... Bovendien zijn er inmiddels weer vele vrijwilligers op Ängsbacka aan de slag om de grote schuur daar bewoonbaar te maken:

Waarschijnlijk komen daar maandag 50 Syrische vluchtelingen aan voor een 10-daagse spoedopvang. 10 Dagen. Net lang genoeg om een beetje opgelapt te worden. En dan weer verder. 

Waarheen? 

Geen idee...

In ieder geval is er al genoeg kleding aanwezig:

Kortsluiting.

Zoals jullie al wel zullen hebben begrepen is het slachtseizoen begonnen. 

Het afgelopen weekend hebben de buren vier van hun lammeren geslacht, en gisteren belde de buurvrouw hoe we ons lam willen aangeleverd krijgen: losse koteletjes en de rest als gehakt, of liever lamsrack, en of het vlees aan het soepbeen moet blijven zitten, en of we ook de ingewanden willen hebben voor de honden? Per slot van rekening zijn het heuse ecologische lammeren. En de vacht, willen we die laten prepareren of willen we die niet? Want aankomende zondag krijgen ze daar hulp bij, en dan krijgen we een doos met 8 tot 14 kilo lamsvlees, dat wordt ter plekke gewogen, voor een mooie prijs.

Nu zijn we uitgerekend komende zondag niet thuis, omdat Wermland Opera Orkester dan een concert speelt in Jönköping, en vanwege de afstand wordt dat een hotelovernachting. Aangezien Eva daar nu studeert heb ik besloten maandag de winkel dicht te laten en mee te gaan. Levensmiddelpakket mee, lekker bijkletsen, samen naar het concert, en op maandagochtend even in Jönköping rondhangen en samen brunchen of zo, de colleges starten pas om 13 uur. Daarna rijden we op ons gemak terug, halen de honden bij de oppas, dan door naar de torp, vlees ophalen, (dat mag een dagje langer in de koeling liggen, is toch zó vers,) klaarmaken voor de vriezer en in de vriezer leggen.

Tot zover niets aan de hand. In onze schuur staat een heel oude vriezer, die niet afslaat als het buiten onder de 13 graden is. Dus ik dacht de vriezer vast aan te zetten, zodat we voor we vertrekken nog even de temperatuur kunnen controleren. Stekker in het stopcontact, en ja hoor, de motor begon met een hoop lawaai te draaien, om er vervolgens met een klap en een klein rookwolkje na een paar seconden weer mee op te houden. Het licht viel ook uit en, bleek bij nadere inspectie, ook de electriciteit op de hele benedenverdieping...

Ik dacht dat wel even op te lossen, wist warempel waar de stoppenkast zat, het ging volgens het lijstje om maar liefst vier groepen, maar kwam tot de ontdekking dat er geen 10A zekeringen in huis waren. Dat aantal vond ik toch wel merkwaardig hoog voor één simpele vriezer. Geen probleem, de buurvrouw gebeld (dat kan gewoon, om acht uur ´s morgens), en na het hele verhaal kreeg ik de buurman aan de lijn. Hij luisterde ook naar het hele verhaal, zou even kijken en zou dan wel even langskomen. Een paar minuten later was hij druk bezig om het electriciteitskastje wat we als dubbele beveiliging op het erf hebben, open te schroeven, omdat er hoogstwaarschijnlijk een hoofdzekering was doorgeslagen. Dat was juist gedacht, nieuwe zekering erin, electriciteit deed het weer, dus dan maar weer de vriezer aan. Uiteraard alles weer uit...

Bij nader onderzoek bleek dat het apparaat zó lang niet was gebruikt, dat er ratten of muizen hun intrek hadden genomen die zich tegoed hadden gedaan aan de bedrading. Exit vriezer dus. En de drie lades die we in de keuken hebben zitten vol bessen.

Ook dat was geen probleem: de buurman zei dat het vlees zolang wel bij Nils in de vriezer kon. Nu had ik geen idee wie Nils was, maar dat blijkt de vorige eigenaar van een oude boerderij te zijn geweest naast de schapenwei. Onze buren hebben die boerderij gekocht toen Nils overleed, omdat er verder niemand van diens familie interesse had. Ze verkopen ´m binnenkort wel weer, maar tot die tijd is de vrieskist gewoon te gebruiken. En anders die op de B&B waar ik eerder over schreef. Die waar de ooit laatste beer was geschoten.

Dat we op het land wonen zullen we weten!